Psy rasowe

Psy rasowe i wszystko o psach

Płochacze

Płochacze tworzą odrębną grupę ras. Podobnie jak ogary przeznaczone są do naga­niania zwierzyny z gąszczy. Różnica między psami gończymi a płochaczami polega na tym, że pierwsze służą przeważnie do „wyparowania” zwierzyny (głównie czar­nej) z dużych kompleksów gąszczu leśnego, podczas gdy płochacze przeznaczone są do szperania w mniejszych gąszczach, remizach, krzakach, zaroślach łąkowych, w sitowiu itp. W takich terenach, które przy swym małym wzroście mogą łatwo spenetrować, szperają niezmordowanie, nie wystawiają, lecz ruszają zwierzynę i ściągają ją na ciepłym tropie, goniąc głosem. Są one przy odpowiednim ułożeniu niezawodne zarówno w aporcie, jak i w pracy wodnej; mają doskonały węch i dzię­ki temu pracują też dobrze na farbie oraz przy aportowaniu postrzałków drobnej zwierzyny.

Są inteligentne, pojętne i łatwe w prowadzeniu. Niektóre z nich mają wrodzoną ciętość na szkodniki łowieckie. Dzięki tym właściwościom można tego wielostron­nie użytkowego psa tak ułożyć, że zastąpi wyżła. Płochacze są bardzo łagodne, ufne i nie lękliwe; dzięki temu stały się lubianymi psami. Jednak odpowiednim dła nich środowiskiem jest nie mieszkanie czy ogród lecz rewir łowiecki, gdzie czują się najlepiej. Barometrem ich nastroju jest ogon — jego wahadłowe ruchy oznaczają zadowolenie i radość.

Grupa płochaczy obejmuje angielskie spaniele oraz jako jedynego przedstawiciela płochaczy na kontynencie — płochacza niemieckiego (Wachtelhund). Z angielskich spanieli najbardziej znane i rozpowszechnione są cocker spaniel i springer spaniel angielski, a w niektórych krajach jego bliski krewniak — welsh Springer spaniel (Walijski Springer). Pozostałe rasy z rodziny spanieli są nie znane w szerszych kołach, a nawet w swej ojczyźnie niezbyt rozpowszechnione. Są to: clumber spa­niel, field spaniel, sussex spaniel oraz irish water spaniel.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Baset

    Powstał on na kontynencie amerykańskim ze skrzyżowania bloodhounda z basse­tem artezyjskonormandskim. Odznacza się krótkimi nogami i ciężkim kośćcem. Budową przypomina jamnika, ruchy ma rozważne; jest spokojny, ale nie ociężały. Zaletami jego są wytrwałość, odwaga i karność. Jest odporny, niezwykle wierny i oddany. Posiada takie cechy, które umożliwiały mu pościg za dzikimi końmi w najtrudniejszym terenie. Mimo, że ma charakterystyczne właściwości psa myśli­wskiego trzyma się go obecnie głównie jako psa modnego i luksusowego.

    Wzorzec Wrażenie  ogólne.

    Basset  hound  jest  psem  o  długim  tułowiu, krótkich  nogach i bardzo rozwiniętym łałoku. W całości jednak wywiera harmonijne wrażenie. Wy­sokość w kłębie nie może przekraczać 38 cm. Masa ciała powinna odpowiadać wysokości i wynosi około 23 kg.
    Głowa. Długa i we właściwym stosunku do całości. Czoło średniej szerokości. Odle­głość od karku do kufy większa niż szerokość czoła. Czaszka wysklepiona o wydat­nym guzie potylicznym. Boki czaszki spłaszczone, policzki niewysklepione. Górna część kufy i pokrywy czaszki są z profilu proste i równoległe, krawędź czołowa miernie zaznaczona, kufa głęboka, ciężka. Skóra na całej głowie opada luźno, gdy pies opuszcza głowę tworzy wyraźne fałdy. Nad brwiami i wokół oczu lekkie fałdy nadające psu poważny, zadumany wygląd. Nos ciemny (pożądany czarny), o du­żych rozwartych nozdrzach.
    Nos w kolorze skóry, sharmonizowany z umaszczeniem głowy, jest dopuszczalny lecz niepożądany. Odległość od nosa do krawędzi czołowej prawie równa odległo­ści od krawędzi czołowej do guza potylicznego. Wargi ciemne, obwisłe, kwadrato­wo opadające do tyłu i do przodu.
    Oczy. Brązowe, dość głęboko osadzone, o spokojnym, życzliwym wyrazie. Ciemne oko wyżej cenione. Czerwona śluzówka wyraźnie widoczna. Nieco jaśniejsze oko sharmonizowane z umaszczeniem dopuszczalne, lecz niepożądane. Uszy. Niezwykle długie, osadzone nisko na tylnym, dolnym brzegu czaszki. Jeśli je nadciągnąć do przodu, sięgają daleko poza koniec nosa. Aksamitne w dotyku, opadają w luźnych, lekko zawiniętych do środka fałdach. W spokoju wydają się spoczywać na szyi.
    Uzębienie. Zęby duże, silne, zgryz nożycowy lub kleszczowy. Szyja. Mocna, silna, odpowiedniej długości, dobrze wysklepiona. Klatka piersiowa. Głęboka, pełna, z wysuniętym przedpiersiem. Łopatki silne, ściśle przylegające do piersi. Prześwit do najniższego punktu klatki piersiowej powinien być wystarczający, by umożliwiać psu swobodny ruch przy pracy, odstęp ten nie może przekraczać jednej trzeciej wysokości dorosłego psa w kłębie. Kończyny przednie. Krótkie, silne, o silnym kośćcu i pofałdowanej skórze, łapy ma­sywne, bardzo ciężkie, zwarte, opuszki dobrze zaokrąglone. Obie łapy równomier­nie na zewnątrz odstawione równoważą łopatki. Palce ani zbyt ściśnięte ani rozcza­pierzone, z dobrym rozłożeniem masy na każdym palcu. Ostrogi można usunąć. Tułów. Żebra długie, równe, zachodzące daleko do tyłu, dobrze wysklepione, za­pewniają dostateczną przestrzeń dla serca i płuc. Grzbiet poziomy bez odchyleń. Tyl bardzo muskularny, na tym samym poziomie co przód, nie może być słaby lub wątły. Pies mocno stoi na tylnych nogach i nie ma tendencji do postawy kucznej. Kończyny tylne. Dobrze ukątowane, nie strome. Oglądane z tyłu są równoległe, stawy skokowe nie wykręcone, na zewnątrz, ani do wewnątrz. Łapy skierowane ku przodowi.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Beagie

    Jest to stara rasa psów gończych, które w mniejszych sforach były używane w Anglii do polowania na zające i lisy. Sądząc po temperamencie i ciętości można wnioskować, że rasa powstała ze skrzyżowania paru typów terierów z francuskimi psami gończymi. W USA jest jeszcze bardziej rozpowszechniona aniżeli w Anglii, gdyż tam psy te stały się modne i luksusowe. Na kontynencie europejskim spotyka się je stosunkowo rzadko.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Pies żywy, aktywny, o zwartej budowie.
    Głowa. Silna, dość długa, lecz nie ciężka. Część mózgowiowa wysklepiona, średniej szerokości, krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, kufa nie ostra. Wargi przylega­jące, nos czarny i szeroki.
    Oczy. Brązowe do barwy ciemnego orzecha laskowego, o dobrodusznym wyrazie, nie za głęboko osadzone i nie wypukłe.
    Uszy. Długie, nisko osadzone, delikatnie owłosione ściśle przy głowie zwisające, z ładną fałdą.
    Szyja. Średniej długości, nieco wysklepiona, z niewielkim łałokiem. Tułów. Krótki, klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze wysklepione, lędźwie silne. Kończyny przednie. Zupełnie proste, zwarte i okrągłe; łopatki ustawione ukośnie. Kończyny tylne. Uda bardzo muskularne, kolano dobrze ukątowane, staw skokowy niski. Łapy dobrze wysklepione i zaokrąglone.
    Ogon. Miernej długości, wysoko osadzony, wesoło noszony, lecz nie zaokrąglony. Szata. U okazów szorstkowłosych bardzo gęsta, u gladkowłosych też bardzo gęsta lecz niezbyt cienka i krótka.
    Umaszczenie. Wszystkie typy umaszczenia uznawane u psów gończych. Wzrost. Do 40,5 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Pies gończy słowacki

    Jest to jedyny gończak wyhodowany na terenie Czechosłowacji. Jest on rasą naro­dową, od niepamiętnych czasów używaną do stróżowania, a zarazem do polowania. Po drugiej wojnie światowej zajęto się jego hodowlą w czystości rasy, co przyczy­niło się do wyrównania typu. To dało podstawę do opracowania wzorca, który w 1963 r. został zatwierdrony przez FCI.
    Obecnie hodowcy dążą do umocnienia skłonności słowackiego psa myśliwego do buszowania. Ma on wybitny węch oraz nadzwyczajny zmysł orientacyjny, wro­dzoną zdolność do trzymania tropu i ciętość na drapieżniki. Znajduje on zastoso­wanie przede wszystkim w polowaniu na czarną zwierzynę, w czym regularnie był specjalizowany. Dzięki tym właściwościom jest on w swej ojczyźnie bardzo rozpo­wszechniony, zwłaszcza w górskich rejonach Słowacji, gdzie występują dziki. Jak wszystkie psy gończe, pies myśliwski słowacki wymaga wczesnego wdrożenia do karności, gdyż jest bardzo samodzielny i wskutek swego temperamentu mało układny. Można go również łatwo wyszkolić na posokowca.
    Liczne grono zamiłowanych hodowców tych psów stanowi gwarancję, że hodowla ich będzie się utrzymywała tak długo, jak długo łowiectwo w Słowacji nie zmieni się gruntownie, jak długo odbywać się tam będą łowy na czarną zwierzynę. W Polsce występuje ogar o podobnym umaszczeniu, który jest wyższy i mocniejszy. W roku 1965 FCI zatwierdziła wzorzec polskiego ogara.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Maść jednolita-czarna z brązowym podpalaniem. Budowa lekka, o mocnym kośćcu. Pełen temperamentu. Sylwetka wydłużonego prostokąta. Piasa ta odznacza się wytrwałym głośnym gonem w pościgu za ciepłym tropem lub śladem oraz nadzwyczajnym zmysłem orientacji miejscowej. W ojczyźnie swej używany jest głównie do polowania na dziki i drapieżniki.
    Głowa. Pokrywa czaszki łagodnie wysklepiona, graniasta, łuki nadoczne wyraźnie zaznaczone, bruzda czołowa wyraźna, potylica wyczuwalna. Krawędź czołowa pod kątem 45°. Linia czoła i grzbiet nosa równoległe. Kufa prosta, we właściwym stosunku do czaszki, odpowiednio długa i niezbyt szeroka. Wargi krótkie, przyle­gające, cienkie, z wyraźnym kącikiem. Szczęki regularne, silne, uzębienie komplet­ne, dobrze rozwinięte. Nos zawsze czarny, proporcjonalnie duży i miernie spiczas­ty, nozdrza miernie rozwarte.
    Oczy. Duże, migdałowe, nieco głęboko osadzone, zdradzające żywość i ciętość, powieki zawsze czarne.
    Uszy. Osadzone nieco ponad linią oka, przylegające, zaokrąglone, średniej długo­ści.
    Szyja. Dobrze osadzona, noszona pod kątem około 135°, krótka, muskularna i bez luźnej skóry.
    Kończyny przednie. Łopatka i ramię raczej krótkie, dobrze rozwinięte i muskular­ne. Kąt barkowy około 110°, podramię ustawione pionowo, suche. Staw nadgarst­kowy krótki, śródstopie niezbyt długie, i nieco skośnie ustawione. Łapa owalna, palce dobrze wysklepione, pazury czarne i silne, opuszki ciemne i dobrze rozwi­nięte.
    Tułów. Pierść szeroka i pełna. Klatka piersiowa średnio głęboka, odpowiednio szeroka i długa; żebra łukowato wysklepione i skośnie osadzone. Grzbiet prosty, średniej długości, lędźwie niezbyt długie, dostatecznie szerokie, silne i muskularne. Brzuch i słabizny miernie podciągnięte, zad niezbyt długi, średniej szerokości, za­okrąglony.
    Kończyny tylne. Uda dostatecznie szerokie, właściwej długości, muskularne, pod­udzie szerokie, odpowiednio długie i dobrze umięśnione. Kość piętowa wysokości około 15 cm, miernie szeroka; kąt stawu skokowego około 150°, śródstopie długo­ści około 8 cm, lekko do przodu pochylone. Łapy owalne, palce zwarte i dobrze wysklepione, bez wilczych pazurów, opuszki dobrze rozwinięte, czarne. Ogon. Nieco nisko osadzony, nieco poniżej linii grzbietu, odpowiednio silny, ku końcowi zwężający się i sięgający do stawu skokowego, w spokoju zwisający, w ożywieniu szablasto ku górze wygięty aż do 150°.
    Szata. Czarna z brązowym lub mahoniowym podpaleniem na przednich i tylnych kończynach. Włos długości 2— 5 cm, średnio gruby, przylegający i gęsty. Na grz­biecie, szyi i ogonie dłuższy. Podszycie gęste, szczególnie zimą. Nie może go jednak brakować również w lecie. Skóra ciemnobrązowa do czarnej, przylegająca, bez fałd. Wzrost. Psy od 45 do 50 cm, suki od 40 do 45 cm. Masa ciała. 15 — 20 kg. Chody. Wyrównane i żywe.
    Wady. Wzrost powyżej podanego we wzorcu, inna maść niż czarna, białe znacze­nie, zamazane podpalanie. Jasne oko. Braki w uzębieniu. Uszy zbyt lekkie spiczaste. Obwisłe fafle, luźna skóra na szyi. Budowa ciężka lub krępa, zbyt długi ogon noszony powyżej linii grzbietu, ciężka głowa, płaska klatka piersiowa. Grzbiet i łapy luźne, złe ustawienie kończyn, zbyt krótkie bez podszycia owłosienie.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Czeski fousek

    Czeski fousek jest czeską rasą wyżła szorstkowiosego. Pochodzi on od pierwotnego wyżla szorstkowiosego, który według źródeł historycznych, był używany już za czasów Karola IV. W drugiej połowie ubiegłego stulecia zaczęto hodować czeskie­go fouska w czystości rasy. Po raz pierwszy opracowano dla niego wzorzec w roku 1882.
    Wskutek ucisku narodowego w byłej monarchii austro-węgierskiej było nie możli­we wpisanie tego psa do austro-węgierskiej księgi rodowodowej. Wkrótce po pier­wszej wojnie światowej czeski fousek byl na wymarciu. Przez celową hodowlę paru ostatnich przedstawicieli tej rasy i dolew krwi innych ras wyżłów regenerowa­no czeskiego fouska i zmodernizowano. FCI w 1963 r. zatwierdziła obecny wzo­rzec. W porównaniu z pierwotnym wzorcem czeski fousek zyskał na szlachetności budowy, a także na szybkości i wytrwałości. Ponadto poprawił się obecnie również styl jego pracy polowej, a przy tym nie ucierpiała jego wrodzona pasja do pracy, w lesie i w wodzie ani też ciętość na szkodniki. Pod względem sprawności może konkurować z każdą inną rasą wyżłów. Dowodzą tego jego wielokrotne zwycięstwa w najwyższych ogólnopaństwowych czechosłowackich próbach wyżłów o memoriał Karela Podhajskiego.
    Obecnie materiał hodowlany jest wystarczający. Typowych przedstawicieli tej rasy wynajduje się na wystawach i próbach sprawności. Popularność czeskiego fouska stale wzrasta w CSRS. Po wyżłach krótkowłosych jest to najbardziej rozpowszech­niona tam rasa. Popularności tej nie należy tłumaczyć faktem, że jest to endemicz­na rasa CSRS. Myśliwi cenią przede wszystkim jej wielostronność, tzn. przydatność przed strzałem i po strzale, jak również ciętość na szkodniki łowieckie. Kto poznał wzrastające zainteresowanie myśliwych czechosłowackich tą rasą wyżła szorstko-włosego, ten dojdzie do wniosku, że wkrótce już nie będzie większych różnic ilo­ściowych w rozpowszechnieniu niemieckiego wyżła krótkowłosego i czeskiego fouska.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Średniego wzrostu, szorstkowłosy, z wrodzonymi zdolnościami do pracy w polu, wodzie i w lesie, znajduje zastosowanie jako wyżeł wszechstronny. Ma wrodzoną ciętość na szkodniki łowieckie, układny i przywiązuje się do człowie­ka.
    Głowa. Sucha, długa i nieco wąska, osadzona wysoko na szyi. Krawędź czołowa słabo lub wyraźnie zaznaczona. Kufa nieco dłuższa niż część mózgowiowa czaszki, zwężająca się lekko ku nosowi.
    Pokrywa czaszki od czoła do potylicy miernie wysklepiona, i zaokrąglona, u psów nieco szersza niż u suk. Łuki nadoczne wyraziste; sprawiają wrażenie, że głowa jest graniasta, a oczy głębiej osadzone. Guz potyliczny nieznacznie zaznaczony. Trufla nosowa szeroka, nozdrza szeroko rozwarte, nos ciemnobrązowy, wargi ściśle przy­legające, górna nieco obwisła. Szczęki silne, dobrze umięśnione. Uzębienie kom­pletne, zgryz nożycowy.
    Oczy. Kształtu migdałowego, o przyjaznym wyrazie, bystre, głęboko osadzone, ciemnobursztynowe do ciemno-kasztanowo-brązowych. Powieki niebieskoczarne, dobrze rozwinięte, ściśle przylegające.
    Uszy. Wysoko osadzone, szerokie, ku końcowi wyraźnie zwężające się, sięgają do dwóch trzecich policzka, końce zaokrąglone przylegają ściśle do głowy. Szyja. Średniej długości, muskularna, sucha, wysoko osadzona. Kark miernie wy-sklepiony.
    Kończyny przednie. Łopatki skośne, dobrze umięśnione, tworzą z ramieniem kąt rozwarty. Łokcie ściśle przylegające, dobrze związane z mięśniami. Podramię pio­nowe z suchymi wyrazistymi mięśniami. Śródręcze względnie krótkie, prawie pio­nowe i tylko nieznacznie ku przodowi wychylone. Łapy całkowicie zwarte o kształ­cie tępej łyżki, palce dobrze wysklepione, pazury silne, ciemnoszare do czarnych, opuszki wysokie, mocne, całkowicie upigmentowane. Między palcami zauważa się szczątkowe pozostałości błony pływnej.
    Tułów. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, pierś głęboka, proporcjo­nalna do całości, sięga co najmniej do łokci. Przedpiersie dobrze rozwinięte, mostek oglądany z boku wyraźnie wysunięty do przodu. Klatkę piersiową tworzą wyskle­pione żebra, rozłożone równo na całej długości. Grzbiet krótki, mocny, opada ku tyłowi. Lędźwie krótkie, stosunkowo szerokie, miernie wysklepione. Brzuch nieco podciągnięty, nie powinien jednak wywoływać wrażenia wychudzonego. Tył łagod­nie opadający, dość szeroki i odpowiednio długi. Krzyż powinien być tak położony aby przez silne umięśnienie nie wpływał na położenie ogona.
    Kończyny tylne. Miednica długa, uda szerokie, muskularne. Podudzie ukośnie skie­rowane do tylu, prawidłowo ukątowane. Staw skokowy niezbyt wysoki, suchy, długa   miernie  odstająca  pięta.  Śródstopie  prawie  pionowo  ustawione,  krótkie i odpowiednio mocne. Łapy jak przednie. Wilcze pazury niepożądane. Ogon. Tak osadzony aby tworzył przedłużenie linii grzbietu, średnio gruby. Przy­cięty na 3/5 długości. Noszony pionowo lub nieznacznie wzniesiony. Szata. Składają się na nią trzy rodzaje włosów: 1. miękkie i gęste włosy puchowe, długości 1,5 cm; zapobiegające przenikaniu wody do skóry, latem linieją; 2. twarde i grube włosy pokrywowe, dobrze przylegające, długości 3 — 4 cm;

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wyżły kontynentalne szorstkowłose

    Wspólną cechą tych wyżłów jest szorstka sierść różnej długości. Większość ras wyżłów do niedawna krzyżowano między sobą, wskutek czego powstały wśród nich różne formy przejściowe, które tylko specjalista mógłby rozpoznać, najlepiej zresztą na podstawie rodowodu. Wśród najstarszych ras szorstkowłosych hodowa­nych w Niemczech, należy wymienić wyżła niemieckiego ostrowłosego i gryfona. Obie te rasy w czystej formie są na wymarciu. Zostały wyparte przez później wytworzonego niemieckiego wyżła szorstkowiosego. Oprócz tego powstał w Niem­czech pudelpointer.
    We Francji powstało parę ras wyżłów szorstkowłosych pod nazwą barbets lub griffons (dla odróżniania od tych grifonów nazywa się niemieckiego grifona — griffon Korthals).
    W Hiszpanii nazywa się szorstkowłose wyżły „barbas”, we Włoszech — „spinone”. Po drugiej wojnie światowej powstała na Węgrzech szorstkowłosa odmiana wyżła węgierskiego. W CSRS najbardziej rozpowszechnioną rasą wyżła szorstkowiosego jest czeski fousek.

    Wszystkie wyżły szorstkowłose odznaczają się szczególną pasją do pracy w wodzie. Odziedziczyły ją po przodkach, którzy żyli w różnych częściach Europy i byli wyspecjalizowani do tej pracy.
    Z pierwotnych wyżłów szorstkowłosych wywodzą się dzisiejsze rasy, które skrzyżo­wano z innymi wyżłami, po to aby uzyskać różne właściwości wymagane na kon­kursach i próbach polowych. Jeśli chodzi o przydatność to między poszczególnymi grupami wyżłów praktycznie nie ma żadnej różnicy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wyżeł Mały (Munsterlander)

    Mały munsterlander — to najmniejszy z wyżłów. Tak samo jak wyżeł długowłosy jest potomkiem staroniemieckiego wyżła długowłosego, z którego prze2 krzyżowa­nie z jakimś płochaczem powstała ta typowa rasa regionalna. Wskutek doboru odpowiednich zwierząt i kontynuowania hodowli w czystości rasy powstał z po­czątkiem tego stulecia użytkowy pies myśliwski średniej wielkości, z wrodzonym instynktem do stójki i z doskonałymi zdolnościami do pracy na śladzie i tropie — współczesny mały munsterlander. Dzięki tym wybitnym zaletom można go używać po odpowiednim ułożeniu jako wielostronnie użytkowego psa myśliwskiego, który w kołach myśliwskich cieszy się coraz większą popularnością.
    Mały munsterlander wymaga odmiennego układania niż inne rasy wyżłów. Wpływ płochaczy osłabił w nim nieco skłonności do stójki, dlatego należy tę właściwość rozbudzić przez celowe szkolenie i utrwalić- Dopiero po gruntownym opanowaniu przez psa wystawiania można przejść do właściwego szkolenia. Wykazuje szczegól­ne zdolności do tropienia postrzałków i pracy na śladzie. Przy wystawianiu nie może konkurować z elegancją wyżłów angielskich, natomiast znacznie je przewyż­sza w pracy w lesie i na tropie.
    We Francji, Szwecji, i Norwegii, nie mówiąc o jego ojczyźnie, jest wśród myśliwych bardzo rozpowszechniony i używany głównie do pracy w lesie

    Wzorzec Charakterystyka.

    Mały munsterlander jest psem użytkowym, który dzięki swej in­teligencji, pasji łowieckiej, i wierności dostosowuje się szybko do różnych warun­ków rewiru łowieckiego i różnych metod polowania swego pana, stając się nie­zmordowanym pomocnikiem myśliwego. W domu jest przyjacielem całej rodziny i wzorowym stróżem. Typowymi jego cechami są: szybkie i wytrwałe rewirowanie, głośny i wytrwały gon, chęć do aportowania i pasja do pracy w wodzie, łatwość w szkoleniu i ciętość na drapieżniki.
    Wrażenie ogólne. Jest najmniejszym przedstawicielem wyżłów. Ma silną szlachetną budowę, umożliwiającą mu wykonywanie wszystkich zadań wyżła wielostronnego. Głowa. Szlachetna, sucha, bez silnej krawędzi czołowej. Cechy płci powinny wyra­źnie występować, kufa wydłużona, nie może nigdy wydawać się gruba, wargi ściśle przylegające. Nos brązowy bez plam białych lub koloru mięsa. Oczy. Ciemne, powieki ściśle przylegające. Jest to charakterystyczne dla tej rasy. Uszy. Lekkie, ku dołowi spiczaste, obfite pióro.
    Szyja. Lekko wygięta, bardzo muskularna, przez co wydaje się często nieco krótka. Tułów. Klatka piersiowa głęboka, o dobrze wysklepionch żebrach, co jest koniecz­ne aby zapewnić psu wytrwałość i szybkość. Łopatki właściwie ukątowane i dobrze przylegające, grzbiet prosty, silny, tyl dobrze rozwinięty, dobrze wypełnione okolice nerek.
    Kończyny. Przednie silne i dobrze ukątowane, tylne z muskularnymi udami, ma­sywnym podudziem i zwartymi łapami, co jest warunkiem wytrwałych i eleganc­kich ruchów.
    Ogon. Noszony prosto, w 1/3 części od końca lekko ku górze wygięty, z obfitą białą lub biało- brązową chorągwią. Ogon ten jest dla małego munsterlandera typowy i zapewnia mu dużą zwrotność w pracy w wodzie.
    Szata. Włos długi, gładki, ściśle przylegający, na uszach falisty, sięgający poza kraj ucha. Na kończynach pióro. Za wady uznaje się nadmierne owłosienie i włos zbyt kędzierzawy, gdyż przeszkadzają w polowaniu.
    Umaszczenie. Tło białe lub szpakowate z brązowymi łatami lub z płaszczem, brą­zowa głowa zwykle z łysiną lub gwiazoką, w niektórych rodzinach podpalane ozna­ki na kufie i nad oczami (tzw. znaczenie Jungklausa). Wszystkie szczeniaki rodzą się białe z brązowymi łatami lub brązowym płaszczem. Po sześciu, ośmiu tygod­niach pojawia się pigmentacja, pigment ten ukazuje się już parę dni po urodzeniu w ciemnych opuszkach łap. Wzrost. Psy w kłębie od 49 do 56 cm, suki od 44 do 52 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wyżeł niemiecki długowłosy

    Jeszcze przed pierwszą wojną światową w czasopismach łowieckich toczyła się dyskusja; czy do polowania bardziej nadaje się wyżeł niemiecki krótkowłosy, czy długowłosy? Znacznie większe rozpowszechnienie wyżla niemieckiego krótkowło­sego zdaje się przemawiać przeciwko długowłosemu, należy jednak brać pod uwagę warunki, w których rozwijały się obie te rasy. Do popularności wyżłów przyczyniło się głównie polowanie na kuropatwy. Przy tych najczęściej wykonywa­nych polowaniach wyżeł długowłosy nie wytrzymywał konkurencji z krótkowło­sym, gdyż nie tylko był powolniejszy, lecz też męczył się znacznie szybciej w gorące dnie sierpniowe.

    Dzięki długiej, gęstej szacie, talentowi tropicielskiemu, zamiłowaniu do aportowa­nia, wybitnemu węchowi i wrodzonej ciętości wyżeł niemiecki długowłosy nadaje się raczej do pracy w lesie aniżeli w polu. Jak większość ras długowłosych, ma zamiłowanie do wody, jest silny i odporny, przy czym lepiej znosi chłód niż upały. Jest łatwy w prowadzeniu, pojętny i ma wszystkie cechy wskazujące na wielo­stronną użyteczność. Przywiązuje się do swego pana, wobec obcych nieufny, co czyni z niego doskonałego stróża.
    Wszystkie te cenne właściwości zachował po swym przodku — staroniemieckim wyźle długowłosym, od którego się wywodzi. W drugiej połowie ubiegłego stulecia został on uszlachetniony innymi rasami. Pierwotny wzorzec z 1879 r. został tylko nieznacznie zmieniony.
    Popularność wyżłów długowłosych była zmienna, lecz nigdy nie dochodziła do poziomu osiąganego przez wyżła krótkowłosego. Po pewnym okresie regresji ostat­nio znów coraz częściej pojawia się wyżeł długowłosy na próbach polowych i wy­stawach.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Budowa silna muskularna, lecz harmonijna i kształtna. Kontury wyraźnie zaznaczone, usposobienie żywe, lecz nie nerwowe.
    Głowa. Podłużna, sucha, dość szeroka, części mózgowiowa i twarzowa równej dłu­gości; część mózgowiowa wysklepiona, krawędź czołowa wznosi się ukośnie. Grzbiet nosa dość szeroki i lekko wysklepiony, żuchwa silna. Głowa nadaje całości właściwy wyraz. Mówi się zdecydowanie o głowie samczej; głowa suki jest węższa. Nos płaski i mniej lub więcej brązowy. Uzębienie. Silne i bez luk, o silnych kłach, bez błędów wrodzonych czy nabytych.

    Uszy. Szerokie i wysoko osadzone, przylegające i u dołu zaokrąglone, lekko faliste i obwisłe. Długość ich powinna być proporcjonalna do głowy i do całości. Oczy. O zwartej oprawie, jednakowo ustawione, im ciemniejsze, tym lepiej.

    Szyja. Silna i szlachetna, łącząca się wdzięczną linią z piersią i łopatkami. Kończyny przednie. Łopatki ściśle przylegające, a szczyt ich nie powinien wznosić się ponad linię grzbietu. Łopatka, ramię, przedramię i śródręcze oglądane z przodu tworzą linię pionową. Łokcie zachodzą daleko do tyłu i przy silnej klatce piersiowej mogą być skierowane nieco na boki. Łopatka i ramię tworzą w spokojnej postawie kąt prawie prosty, ramię i przedramię — kąt rozwarty.

    Klatka piersiowa. Głęboka, sięgająca do łokci, o szerokości odpowiedniej do cało­ści; brzuch odpowiednio podciągnięty.
    Grztbiet. Silny, prosty i krótki, nieco wyższy nad łopatkami, o wyrazistych lędźwiach i lekko opadającym zadzie. Długość grzbietu powinna odpowiadać wiel­kości psa; sylwetka powinna być prawie kwadratowa.
    Ogon. Dobrze osadzony, noszony poziomo lub lekko ku górze wygięty aż do końca. Lekkie przycięcie dopuszczalne, jeśli ogon jest za długi lub wadliwie noszony, jednakże dobra chorągiew powinna mieć najdłuższy włos pośrodku. Kończyny tylne. Oglądane z tylu, od biodra poprzez udo i podudzie tworzą linię pionową; staw skokowy powinien być ukątowany. Wilcze pazury należy usunąć. Łapy dobrze zwarte, miernej długości, zaokrąglone.
    Szata. Włos na grzbiecie i na bokach tułowia długości 3 — 5 cm, na dole szyi, na przedpiersiu i brzuchu nieco dłuższy. Włos na głowie krótki, aby suchy obrys głowy mógł się uwidocznić. Ogon i uszy powinny być bez zarzutu owłosione. Między palcami włos gęsty.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta