Psy rasowe

Psy Wszystko o psach

Techniki karmienia psów

Większość psów powyżej 1 roku je raz dziennie, zwykle wieczorem. Niektórym psom małych ras podaje się tylko niewielkie ilości na raz i wymagają one dwóch posiłków dziennie. Przekarmienie może wywołać wymioty lub biegunkę. Psy chętnie dostosowują się do rozkładu dnia rodziny i są szczęśliwe, gdy mogą jeść w tym samym czasie co reszta domowników. To może zapobiec napraszaniu się o jedzenie w czasie naszego posiłku.
Niestety po wieczornym jedzeniu niektóre psy muszą się wypróżnić. Do rozwiązania tego problemu wystarcza na ogół przesunięcie karmienia na wcześniejszą porę lub podawanie połowy porcji wcześniej, a połowy wieczorem.
Gdzie karmić psa?
Psy lubią mieć stałe miejsce do jedzenia. To narzuca porządek i zachęca do szybkiego zjadania posiłków.
Od nas zależy, gdzie będziemy karmili psa. Większość czworonogów je porządnie, ale najlepiej wybrać miejsce łatwe do sprzątnięcia, np. w kuchni, na werandzie lub na zewnątrz, pod dachem. Miski na jedzenie i wodę można postawić na zmywalnej podkładce z tworzywa sztucznego. Niektóre psy lubią wyciągać mięso z miski i żuć je leżąc na podłodze, jak lwy nad swoją zdobyczą. Tym psom trzeba podkładać gazetę lub sprzątać po każdym posiłku. Tak jak w przypadku szczeniąt nie wolno zostawiać nie zjedzonego pokarmu zbyt długo.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Gotowanie dla psów w domu

    Jeśli nie używamy gotowych pokarmów dla psów, możemy przygotować zbilansowane żywieniowo jedzenie w domu. Wykorzystując podstawowy przepis z mięsem i ryżem przedstawiony poniżej, można zaplanować posiłki na różne okoliczności. Wątróbka, mączka kostna, olej kukurydziany i sól dostarczają niezbędnych witamin i minerałów.
    Dla dorosłych psów nie kupujemy mielonego mięsa – zawiera zbyt dużo tłuszczu. Dobre są średnio tłuste kawałki mięsa – które sami mielimy.
    Wykorzystanie innych pokarmów
    Przygotowując świeże posiłki dla psa pamiętajmy, że najważniejsze jest zbilansowanie pokarmu, a nie różnorodność – nie należy go zbyt rozdrabniać i zmieniać.
    Jarzyny
    Psy są zwierzętami mięsożernymi, którym jednak dobrze robi pewna ilość warzyw. Nawet jeśli jesteśmy wegetarianami, okrucieństwem sprzecznym z naturą jest narzucenie diety wegetariańskiej psu. Resztki ze stołu
    Niezbyt tłuste resztki z naszych posiłków są dopuszczalną odmianą, zwłaszcza mięso i warzywa z sosem. Należy unikać szkieletów i drobnych kości.

    Kości
    C
    hociaż psy w środowisku naturalnym jadłyby kości, mogą one spowodować ostre zaparcia. Jednak zdobyta kość dostarcza wielogodzinnej przyjemności, a także czyści zęby i ćwiczy szczęki. Małe kości (z drobiu, pieczeni, królika lub jagnięcia) nie są odpowiednie. Bezpieczne są tylko te, które nie rozszczepiają się na ostre igły. Należy zawsze obserwować psa jedzącego kość.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Choroby skóry psa

    Należy dbać o czystość skóry i legowiska psa, i niedopuszczać aby insekty zagnieździły się w jego sierści. Głównymi wrogami psiej skóry są pchły i wszy.

    Wszy u psa umiejscawiają się głównie na głowie, szyi, grzbiecie, bokach i nasadzie ogona. Pies jest wtedy niespokojny, drapie się i ociera o podłogę. Prowadzić to może do stanu zapalnego skóry i przerzedzenia sierści. Szczególnie niebezpieczna jest wszawica u suki karmiącej.
    Nie powinno się samemu stosować preparatów przeciwko wszom występującym u ludzi, lecz kurację powierzyć lekarzowi weterynarii.
    Pchła powoduje uporczywy świąd skóry, zwłaszcza u psów chorych, pozostających bez ruchu. Pogarsza się stan ich zdrowia. Zapchlenie nie jest również obojętne dla psów zdrowych. Pchły są pośrednim żywicielem tasiemca, mogą też przenosić dur endemiczny i szczurzy. Walka polega na zachowaniu czystości pomieszczeń i legowiska psa, na częstym czyszczeniu psiej sierści i stosowaniu środków farmakologicznych, będących w dyspozycji przychodni weterynaryjnych.
    Świąd skóry może być też objawem choroby przewodu pokarmowego i złej przemiany materii oraz gorączki. Może też występować w czasie ciąży i karmienia. Ponadto psy najczęściej chorują na następujące schorzenia skóry:
    Jest to pasożytnicza i zaraźliwa choroba skóry.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Zatrucia u psów

    Zdarzyć się mogą przypadkowo, gdy substancje chemiczne dostaną się do organizmu i wywołują poważne
    zaburzenia w jego czynnościach. Trucizny mogą być pochodzenia mineralnego, roślinnego i zwierzęcego. W zależności od rodzaju trucizny, uszkodzeniu ulegają różne narządy. Odruchem obronnym bezpośrednio po zatruciu są wymioty i biegunka.
    Głównym zadaniem, często ratującym życie psu, jest jak najszybsze usunięcie trucizny i zneutralizowanie jej działania. Dlatego też w każdym przypadku, gdy podejrzewamy zatrucie, należy jak najszybciej oddać psa pod opiekę lekarza weterynarii, a nie próbować samemu stosować środki, które mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Tasiemce u psa

    U psa zakażonego tasiemcem zwraca uwagę wychudzenie (pomimo dobrego apetytu), nastroszona i matowa sierść, niedokrwistość, wymioty. Podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego powoduje biegunkę. Na skutek zatrucia organizmu przez produkty rozkładu tasiemca, może uszkodzeniu ulec wątroba lub mogą wystąpić zaburzenia nerwowe.

    Takie objawy zdarzają się rzadko, bowiem dyniowatego kształtu człony tasiemca są widoczne w kale makroskopowo. Człony te mają zdolność pełzania, a świąd wokół odbytnicy zmusza psa do „saneczkowania”. Zwróćmy tylko baczniejszą uwagę na jego kał.

    Kuracja jest niezbędna, gdy w kale rozpoznane zostaną człony tasiemca. Nie przeprowadzamy jej sami, ale pod kierunkiem lekarza weterynarii.

    Tylko jeden rodzaj tasiemca, zwany bąblowcem, jest dla człowieka niebezpieczny. Na szczęście, dzięki higienie uboju występuje on w niewielkim procencie i może się zdarzyć tylko w przypadku zjedzenia mięsa pochodzącego z pokątnego uboju.
    Skutecznym i nieszkodliwym środkiem przeciw tasiemcowi są ziarna dyni, obrane i rozdrobnione, podane w mleku. Na jedną porcję zużywamy około 150 ziaren. Po godzinie podaje się psu olej parafinowy. Sprawdzenie skuteczności kuracji dokonać powinien lekarz weterynarii. Kurację odrobaczającą w przypadku tasiemca powtórzyć należy dopiero po 8 dniach. Walkę z tym pasożytem prowadzić należy zapobiegawczo i nie dopuszczać do zapchlenia psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Zarobaczenie u psów

    Pasożytów przewodu pokarmowego psa obawia się każdy jego właściciel. Niebezpieczeństwo jednak, zwłaszcza dla człowieka, jest najczęściej wyolbrzymione. Zarażenie się ludzi pasożytami psa jest znikome, zdarzyć się mogą tylko pojedyncze przypadki.
    Łatwo jest odróżnić, czy występujące u psa dolegliwości przewodu pokarmowego wywołane są pasożytami, czy też poważniejszym schorzeniem. Pasożyty bowiem nigdy nie wywołują gorączki.

    Nicienie stanowią gromadę obleńców. Długość nicienia wynosi 510 cm. Ciało jego dzieli się na trzy poprzeczne odcinki o spiralnie zwiniętym zakończeniu. W celu wykrycia jaj pasożytów należy kał oddać do badania laboratoryjnego i analizę powtarzać kilkakrotnie.

    Zanim powstanie dojrzały pasożyt, odbywa się skomplikowany cykl jego rozwoju. Ze zjedzonych jaj rozwija się larwa, która dostaje się do przewodu pokarmowego, przebija jelito i wraz z obiegiem krwi przechodzi do płuc. Wypluta wraz z plwociną do gardzieli i ponownie połknięta zamienia się w żołądku i w jelicie cienkim w dojrzałą glistę. Samica składa jaja w jelicie, które są wydalane na zewnątrz wraz z kałem. Cykl się zamyka.

    Nicienie są szczególnie szkodliwe dla młodych zwierząt — przebijają delikatne jelita, uszkadzają płuca, zatruwają organizm produktami przemiany materii. Szczenię zarobaczone i nie poddane kuracji po pewnym czasie ginie. Dla dorosłych psów zarobaczenie nie jest obojętne, ale nie wywołuje dolegliwości ani objawów chorobowych, jeśli stopień zarobaczenia jest niewielki. Duża ilość larw może spowodować niedrożność jelit, a działanie toksyczne produktów rozkładu nicieni powoduje wymioty, biegunkę, kaszel, a nawet drgawki. Larwy przebijając ścianki jelita i płuca mogą zainfekować cały organizm. Kurację odrobaczającą przeprowadzamy pod kierunkiem lekarza weterynarii.
    Tasiemce — gromada płazinców, pasożytujących w przewodzie pokarmowym kręgowców — występują najczęściej w organizmie psów dorosłych, rzadko występują u szczeniąt i młodych psów. Pasożyt składa się z główki, zaopatrzonej w przyssawki, szyjki oraz członów. Rozwija się w jelitach psa po zjedzeniu przez niego wągra, niedojrzałej formy, żyjącej w jelitach pchły, świni, królika, kozy, zająca, owcy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • SZNAUCER ŚREDNI

    Sznaucer średni jest protoplastą sznaucera olbrzymiego i miniaturowego. Jest to pies szorstkowłosy o umasz-czeniu czarnym, bądź „pieprz z solą”. Krępa, silna sylwetka przyjmuje nieomal wymiary kwadratu. Doskonale wywiązuje się z roli stróża. Nieufny wobec obcych, potrafi świetnie bawić się z dziećmi. Jest przyjaźnie nastawiony do całej rodziny. Cechuje go zrównoważony temperament i spokój. Mimo dużej czujności i ciętości jest raczej mało szczekliwy. Bardzo dobrze daje sobie radę jako łowca szczurów i myszy. Jako dobroduszny domownik, potrafi być ostrym psem podwórzowym. Jest odporny na warunki klimatyczne i choroby, mało wymagający, a przy tym mądry, pojętny i niezawodnie wierny.. Osiąga wzrost 45 — 50 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • PINCZER MINIATUROWY (RATLEREK)

    Jeśli uznać, że pinczer średni jest pomniejszoną podobizną dobermana, to ratlerek jest miniaturką pinczera. Jest to jedna z najmniejszych ras psów. Cechuje go zgrabna, proporcjonalna sylwetka o dobrym umięśnieniu. Prawdziwych ratlerków jest bardzo mało, pseudo pinczerków, o niepożądanych cechach spotyka się dużo więcej i one urabiają pogląd na pokrój tej rasy. Jest również pełen temperamentu, spostrzegawczy, z szybkim refleksem. Mocno przywiązany do rodziny, ze skłonnością do atakowania obcych. Z wielką zaciętością broni wszystkiego co należy do jego pana. Doskonale tępi szczury, jest odważny i mądry. Ten mały piesek o silnych nerwach jest mocno zahartowany i ruchliwy. Bardzo dobry towarzysz domowy, nie wymagający wielu zabiegów i żywności. Wzrost jego waha się w granicach 25 — 30 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • PINCZER ŚREDNI KRÓTKOWŁOSY

    Pinczer średni krótkowłosy jest najstarszym reprezentantem tej grupy. Podobny z wyglądu do małego dobermana ma wszystkie cechy charakteru brodacza. Ten czujny, skory do ataku, cięty pies pochodzi jak wszystkie pozostałe pinczery z Niemiec. Wymaga zdecydowanej ręki w celu nauczenia go bezwarunkowego posłuszeństwa i opanowania jego temperamentu. Można to osiągnąć dzięki dużej pojętności tego psa. Jako stróż domowy jest nadzwyczajny. Groźny dla obcych, jest bardzo przywiązany do rodziny, ale oddany jednej osobie, na którą czeka pod drzwiami po kilka godzin, aby potem nie odstępować jej na krok. Dobry kompan dla dzieci, mało wymagający. Wysokość jego waha się w granicach 40—45 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • DOBERMAN

    Rasa ta ma wszystkie właściwości wymagane od psa służbowego (policyjnego). Wyglądem przypomina dużego pinczera. W naszych warunkach nie sprawdza się jednak jako pies służbowy ze względu na zbyt delikatne owłosienie. Z kolei jako pies pokojowy ma zbyt impulsywny temperament. Sprawdza się natomiast w roli psa policyjnego na Bliskim Wschodzie. Od młodości wymaga zdecydowania i konsekwencji w prowadzeniu, gdyż jego pewność siebie jest trudna do okiełznania. Doberman ma elegancki, szlachetny wygląd. Jest zdecydowanym obrońcą swego pana i rodziny, nieufny wobec obcych. Mimo potrzeby pewnej ręki jest psem pojętnym i układnym. Przy swojej żwawości i energii wymaga dużo ruchu. Dorasta do 65—70 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy