Psy Wszystko o psach
kwi 24 2010
Jeśli posiadamy więcej niż jednego psa, każdy z nich powinien mieć swoją miskę i jeść w pewnej odległości od pozostałych. Wspólne miski stwarzają następujące problemy:
Zapotrzebowanie na wodę
Woda jest bardzo ważna dla wszystkich zwierząt. Stanowi ona ok. %masy ciała psa. U grubszych psów może stanowić 50%, a u szczuplejszych ok. 75%. Wszystkie psy tracą wodę z organizmu poprzez: pocenie się, ziajanie, przez jelita, płuca i nerki. Te straty muszą być zrekompensowane, trzeba więc zapewnić czworonogowi stały dostęp do świeżej wody. Ile wody potrzeba?
Aby utrzymać prawidłową równowagę, pies powinien pić ok. 40 ml na każdy kilogram masy ciała dziennie. Może ona pochodzić z wszelkich źródeł, łącznie z wodą zawartą w jedzeniu.
Pies pije więcej w czasie upału, kiedy występuje zwiększona utrata wody przez ziajanie, a także wówczas, gdy cierpi na biegunkę lub schorzenia nerek. Ilości podane w tabeli to tylko sugestie i właściciel sam powinien wiedzieć, ile wody pies zazwyczaj pije.
Zwiększone pragnienie jest symptomem wielu chorób. Jeśli zauważymy taki objaw u naszego psa, powinniśmy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
Jedzenie między posiłkami
Nie należy przyzwyczajać psa do pojadania między posiłkami; zachęca go to tylko do upominania się o pokarm, staje się kłopotliwy przy gościach. Jeśli ustaliliśmy, że nie dokarmiamy między posiłkami, nie powinno być kłopotów. Często trudniej jest przyzwyczaić do tego ludzi niż psa! Niezbyt tłuste resztki /. posiłku rodziny mogą być wkładane do miski psa na następny posiłek. Smakołyki są najlepsze jako nagroda za dobre zachowanie lub pomoc w szkoleniu. W połączeniu z pochwałą bywają dużo skuteczniejsze niż kara za złe zachowanie. Smakołyki też są jedzeniem i ich nadmiar może spowodować otyłość. Prezent ma być tylko znakiem – największe znaczenie ma przyjemność, że coś się dostaje od właściciela.
Odpowiednie smakołyki to:
Ostrzeżenie Dodatki witaminowo-mineralne są bardzo niewskazane jako smakołyki – łatwo je przedawkować.
maj 2 2009
Trudne jest do ustalenia pochodzenie tej rasy. Jedni zaliczają go do psów hiszpańskich, inni do rodziny francusko-belgijskiej. Również nazwa jest dyskusyjna, gdyż trudno w tym małym ozdobnym piesku doszukać się cech psa myśliwskiego — epagneula. Ze względu na sterczące, charakterystyczne uszy, częściej nazywa się go papillon (motylek). Odmiana kłapoucha należąca również do rasy epagneul nain Continental nazywa się phalene (ćma). Ten karłowaty, długowłosy spanielek o harmonijnej budowie i dumnej postawie ma swobodne i eleganckie ruchy, jest żywy i odważny, a przy tym mądry i wierny swemu panu. Jako luksusowy piesek domowy jest wdzięcznym towarzyszem. Jego wzrost sięga 25 cm.