Psy rasowe

Psy rasowe i wszystko o psach

Jamnikoogar (Dachsbracke)

Dachsbracke jest wspólną nazwą dla dwu ras psów gończych; gończaka westfal­skiego i gończaka alpejskiego z gór kruszczowych (Alpenlandische Erzgebirgische Dachsbracke) w Austrii. W porównaniu z innymi długonożnymi psami gończymi jamnikoogar ma tę zaletę, że postępuje wolniej za tropem, zwierzyna goniona nie ucieka przed nim zbyt szybko i nie na tak duży dystans, a przez to nawraca wcześniej. Jest on formą przejściową między jamnikiem a psem gończym długono­gim. Jest doskonałym psem myśliwskim, przydatny zarówno jako pies gończy jak i posokowiec.
Wzorzec W roku  1986 przyjęto nazwę Dachsbracke jako oznaczenie górskich psów goń­czych, które od lat były dumą myśliwych wysokogórskich w Bawarii i Styrii. Do ich wyhodowania użyto przede wszystkim mniejszych psów gończych. Odmiana westfalska jest dziś prawie wymarła, natomiast odmianę alpejską czarno-czerwoną, brązową i czerwoną można jeszcze często spotykać.

Charakterystyka psa.

Dachsbracke jest użytkowym psem myśliwskim, który dostosował się do ciężkich i trudnych warunków rewirów górskich. Obecnie jest to pies gło­szący na tropie, którego trzyma się pewnie. Jest on spokojny, średniej wysokości, wytrwały i odporny. Używany jest tam, gdzie mają zastosowanie psy „głoszące” zająca i lisa. Zaletą ich jest doskonały węch i wytrwałość. Mają też zastosowanie jako posokowce na otoku przy poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej oraz aportują lżejszą zwierzynę drobną, są cięte na szkodniki.
Głowa. We właściwej proporcji do wielkości psa. Pokrywa czaszki płasko wyskle-piona i niezbyt rozwinięta. Potylica wyraźnie zaznaczona, krawędź czołowa lekko ścięta, grzbiet nosa prosty, przy końcu lekko wygięty. Kufa miernie szeroka. Zgryz nożycowy, silnie na siebie,zachodzące kły. Wargi wąskie, ściśle przylegające, niez­byt obwisłe. Dolna warga silniej wysunięta w kąciku warg.
Uszy. Średniej długości, tempo zaokrąglone, gładkie i ściśle opadające wzdłuż głowy, w afekcie lekko wzniesione.
Oczy. Średniej wielkości, okrągłe, lśniące, stosownie do maści ciemno lub jasnobrązowe, kącik łzowy mało rozwinięty.
Szyja. Muskularna, miernie długa, przechodząca delikatnie od głowy do tułowia. Skóra luźna jednak bez łałoka.
Kończyny przednie. Silne, muskularne, prawie proste, oglądane z przodu zaledwie słabo wygięte w nadgarstku.
Grzbiet. Prosty, mocny, nieco wydłużony. Kłąb wyraźnie zaznaczony, przechodzi z lekką wklęsłością w grzbiet. Partia nerkowa dobrze wypełniona, tył nieznacznie opadający.
Klatka piersiowa. Dobrze wysklepiona z wysuniętym do przodu przedpiersiem. Pierś nieznacznie zwężając się przechodzi w dobrze podciągnięty brzuch. Kończyny tylne. Słabsze od przednich, jednak uda muskularne, dobrze u katowane, oglądane z tyłu proste. Łapy słabsze od przednich, zwarte, palce do dołu wygięte. Opuszki duże masywne, tylne łapy mniejsze, palce krótsze i prostsze. Ogon. Średniej długości, u nasady silniejszy niż przy końcu, zwykle wygięty ku górze lub opuszczony.
Szata. Włos krótki, bardzo gęsty, przylegający, twardy, elastyczny. Podszycie niez­byt obfite. Włos na głowie, uszach i kończynach krótki, na szyi nieco dłuższy. Na grzbiecie i tylnej części uda najdłuższy i najgrubszy, na bokach staje się krótszy, na brzuchu znów dłuższy. Na ogonie szczotka. Włos gruby i szorstki jest błędem.

Umaszczenie. Bywają następujące rodzaje umaszczenia:

  • czarno-czerwone; głęboka czerń z rdzawoczerwonymi znakami;
  • brązowe z jaśniejszym znaczeniem, kufa brązowa;
  • czerwone; w kolorze szaty jelenia, rdzawoczerwone, czerwono-żółte z jaśniejszym znaczeniem;
  • białołaciate (odmiana westfalska), u czerwonych wszystkie kombinacje z białym dopuszczalne; znaczenie nad oczami, na kufie, na kończynach i klatce piersiowej. U czerwonych dozwolona biała maść w postaci paska na grzbiecie nosa, krawata na podgardlu lub piersi, kołnierza, a ponadto na brzuchu, palcach i łapach. U brą­zowych i czerwonych dozwolone nieco czerni na kufie, nad oczami, na kraju uszu, na policzkach, na grzbiecie i częściowo na ogonie.

Wzrost. Odmiana westfalska 30 — 35 cm, alpejska 34 — 42 cm.
Wady. Słabe umięśnienie, słaby kościec. Głowa w stosunku do całości zbyt duża lub zbyt mała, za szeroka lub za wąska. Krawędź czołowa za mało lub za silnie zaznaczona. Koniec nosa zbytnio zagięty. Kufa za długa, spiczasta lub tępa. Wadli­we uzębienie (zgryz przedni lub tylny). Fafle zbyt ciężkie. Uszy krótkie, zwijające się, za daleko z przodu osadzone, lub nie przylegające. Przednie kończyny krzywe, tylne słabe lub krowia postawa, łapy miękkie lub zajęcze, ogon zakręcony, włos długi lub falisty, zbyt długi na głowie, za duży lub za mały wzrost.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wystawianie zwierzyny przez psa

    Z psami grupy trzeciej, które nie wystawiają! właściwie są obojętne wobec zwierzyny, trzeba przeprowadzić wiele ćwiczeń w polu. Ich wrodzone instynkty nie zostały jeszcze rozbudzone; mają małą pasję i temperament i słaby instynkt myśliwski. Należy naprowadzić je na gorące ślady zwierzyny i wzbudzać w nich pasję myśliwską. Podniecać je głosem i gestami, wzbudzać w nich napięcie, przekazywać psom swoją pasję w poszukiwaniu zwierzyny i stan napięcia, w który sami się wprowadzamy. Pies ma wielką wrażliwość odczuć i natychmiast zacznie się interesować otoczeniem i zwierzyną. Chodzi o to, by zaczął kojarzyć sobie napięcie człowieka ze zwierzyną, która gdzieś w pobliżu się znajduje, i z odwiatrem zwierzyny, którą zainteresowany jest przewodnik, Trzeba ponadto poszukać w polu kotliny, z której poderwał się zając, by pies mógł go pogonić. W takim wypadku pozostajemy neutralni, nie podniecamy psa do pogoni ani go nie karcimy; w przyszłości będziemy przecież odzwyczajać psa od gonu zająca. Kiedy już instynkty psa w pełni zaczną działać, kiedy pasja myśliwska będzie rozwinięta (napięcie, które powstanie przy zwietrzeniu zwierzyny powinno psa unieruchomić), zacznie wystawiać.
    Jednak ingerencja przewodnika w doprowadzaniu wyżla do stójki jest mimo wszystko ograniczona; trzeba pamiętać, że stójka jest przede wszystkim czynnością instynktowną, przekazywaną genetycznie. Jeżeli tak jest, to w ciągu genetycznym może zdarzyć się osobnik nie mający stójki. Zdarza się to rzadko… ale bywa. Wówczas nic nie poradzimy.
    Nie można sądzić, że pies jest jak wyrób fabryczny, o zawsze jednakowym wzorcu.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Stójka psa

    Stójka jest wrodzoną cechą jedynie wyżłów (psów legawych). Polega na natychmiastowym zatrzymaniu się psa po zwietrzeniu zwierzyny, często z uniesioną łapą (przednią lub tylną), z wyprężonym ciałem i nieruchomym ogonem (setery mogąnim lekko wachlować). Głowa i nos skierowane są w kierunku zalęganej zwierzyny. Poza psa wskazuje na ogromne napięcie psychiczne!

    Styl stójki, czyli sposób wystawiania, zależny jest przede wszystkim od rasy, chociaż może to być i cecha indywidualna wyżła, związana z jego temperamentem, charakterem, pasjąmyśliwską(typempsa). Stójka objawia się w 5-9 miesiącu życia u ras wyżłów angielskich i nieco później u ras kontynentalnych. Pierwsze objawy stójki to zaznaczanie. Setery wystawiają w półprzysiadzie lub nawet w pozycji warującej, pozostałe wyżły przybierają na ogól pozycję wyprostowaną. Najbardziej klasyczną, wysoką stójkę ma pointer.
    Bywa jednak, że wyżeł wystawiając zwierzynę, po pewnym czasie wysokiej stójki spokojnie, wolno położy się, w oczekiwaniu na dojście myśliwego. Wystawia wówczas zwierzynę w pozycji leżącej. Należy sądzić, że blisko przed sobą wyczuwa zaległe stadko kuropatw lub przyczajonego bażanta. Są to zachowania indywidualne i zdarzają się wyżłom różnych ras. Z punktu widzenia praktycznego, efektywności polowania, zachowanie takie niejest błędne, a powiedziałbym nawet celowe: zaległa zwierzynabardziej twardo dotrzymuje nie widząc stojącego psa.
    Stójka wyżła służy myśliwemu do wskazania zwierzyny, a więc sposób wystawiania powinien być przede wszystkim efektywny. Natomiast styl stójki służy raczej wrażeniom estetycznym, traktowanie stójki jako sztuki dla sztuki jest nieracjonalne z punktu widzenia myślistwa.

    Krótszy lub dłuższy czas trzymania stójki (można to nazwać twardością stójki) zależy przede wszystkim od rasy, ale i od indywidualnych cech psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta