Psy rasowe

Psy rasowe i wszystko o psach

Płochacze

Płochacze tworzą odrębną grupę ras. Podobnie jak ogary przeznaczone są do naga­niania zwierzyny z gąszczy. Różnica między psami gończymi a płochaczami polega na tym, że pierwsze służą przeważnie do „wyparowania” zwierzyny (głównie czar­nej) z dużych kompleksów gąszczu leśnego, podczas gdy płochacze przeznaczone są do szperania w mniejszych gąszczach, remizach, krzakach, zaroślach łąkowych, w sitowiu itp. W takich terenach, które przy swym małym wzroście mogą łatwo spenetrować, szperają niezmordowanie, nie wystawiają, lecz ruszają zwierzynę i ściągają ją na ciepłym tropie, goniąc głosem. Są one przy odpowiednim ułożeniu niezawodne zarówno w aporcie, jak i w pracy wodnej; mają doskonały węch i dzię­ki temu pracują też dobrze na farbie oraz przy aportowaniu postrzałków drobnej zwierzyny.

Są inteligentne, pojętne i łatwe w prowadzeniu. Niektóre z nich mają wrodzoną ciętość na szkodniki łowieckie. Dzięki tym właściwościom można tego wielostron­nie użytkowego psa tak ułożyć, że zastąpi wyżła. Płochacze są bardzo łagodne, ufne i nie lękliwe; dzięki temu stały się lubianymi psami. Jednak odpowiednim dła nich środowiskiem jest nie mieszkanie czy ogród lecz rewir łowiecki, gdzie czują się najlepiej. Barometrem ich nastroju jest ogon — jego wahadłowe ruchy oznaczają zadowolenie i radość.

Grupa płochaczy obejmuje angielskie spaniele oraz jako jedynego przedstawiciela płochaczy na kontynencie — płochacza niemieckiego (Wachtelhund). Z angielskich spanieli najbardziej znane i rozpowszechnione są cocker spaniel i springer spaniel angielski, a w niektórych krajach jego bliski krewniak — welsh Springer spaniel (Walijski Springer). Pozostałe rasy z rodziny spanieli są nie znane w szerszych kołach, a nawet w swej ojczyźnie niezbyt rozpowszechnione. Są to: clumber spa­niel, field spaniel, sussex spaniel oraz irish water spaniel.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Jamnikoogar (Dachsbracke)

    Dachsbracke jest wspólną nazwą dla dwu ras psów gończych; gończaka westfal­skiego i gończaka alpejskiego z gór kruszczowych (Alpenlandische Erzgebirgische Dachsbracke) w Austrii. W porównaniu z innymi długonożnymi psami gończymi jamnikoogar ma tę zaletę, że postępuje wolniej za tropem, zwierzyna goniona nie ucieka przed nim zbyt szybko i nie na tak duży dystans, a przez to nawraca wcześniej. Jest on formą przejściową między jamnikiem a psem gończym długono­gim. Jest doskonałym psem myśliwskim, przydatny zarówno jako pies gończy jak i posokowiec.
    Wzorzec W roku  1986 przyjęto nazwę Dachsbracke jako oznaczenie górskich psów goń­czych, które od lat były dumą myśliwych wysokogórskich w Bawarii i Styrii. Do ich wyhodowania użyto przede wszystkim mniejszych psów gończych. Odmiana westfalska jest dziś prawie wymarła, natomiast odmianę alpejską czarno-czerwoną, brązową i czerwoną można jeszcze często spotykać.

    Charakterystyka psa.

    Dachsbracke jest użytkowym psem myśliwskim, który dostosował się do ciężkich i trudnych warunków rewirów górskich. Obecnie jest to pies gło­szący na tropie, którego trzyma się pewnie. Jest on spokojny, średniej wysokości, wytrwały i odporny. Używany jest tam, gdzie mają zastosowanie psy „głoszące” zająca i lisa. Zaletą ich jest doskonały węch i wytrwałość. Mają też zastosowanie jako posokowce na otoku przy poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej oraz aportują lżejszą zwierzynę drobną, są cięte na szkodniki.
    Głowa. We właściwej proporcji do wielkości psa. Pokrywa czaszki płasko wyskle-piona i niezbyt rozwinięta. Potylica wyraźnie zaznaczona, krawędź czołowa lekko ścięta, grzbiet nosa prosty, przy końcu lekko wygięty. Kufa miernie szeroka. Zgryz nożycowy, silnie na siebie,zachodzące kły. Wargi wąskie, ściśle przylegające, niez­byt obwisłe. Dolna warga silniej wysunięta w kąciku warg.
    Uszy. Średniej długości, tempo zaokrąglone, gładkie i ściśle opadające wzdłuż głowy, w afekcie lekko wzniesione.
    Oczy. Średniej wielkości, okrągłe, lśniące, stosownie do maści ciemno lub jasnobrązowe, kącik łzowy mało rozwinięty.
    Szyja. Muskularna, miernie długa, przechodząca delikatnie od głowy do tułowia. Skóra luźna jednak bez łałoka.
    Kończyny przednie. Silne, muskularne, prawie proste, oglądane z przodu zaledwie słabo wygięte w nadgarstku.
    Grzbiet. Prosty, mocny, nieco wydłużony. Kłąb wyraźnie zaznaczony, przechodzi z lekką wklęsłością w grzbiet. Partia nerkowa dobrze wypełniona, tył nieznacznie opadający.
    Klatka piersiowa. Dobrze wysklepiona z wysuniętym do przodu przedpiersiem. Pierś nieznacznie zwężając się przechodzi w dobrze podciągnięty brzuch. Kończyny tylne. Słabsze od przednich, jednak uda muskularne, dobrze u katowane, oglądane z tyłu proste. Łapy słabsze od przednich, zwarte, palce do dołu wygięte. Opuszki duże masywne, tylne łapy mniejsze, palce krótsze i prostsze. Ogon. Średniej długości, u nasady silniejszy niż przy końcu, zwykle wygięty ku górze lub opuszczony.
    Szata. Włos krótki, bardzo gęsty, przylegający, twardy, elastyczny. Podszycie niez­byt obfite. Włos na głowie, uszach i kończynach krótki, na szyi nieco dłuższy. Na grzbiecie i tylnej części uda najdłuższy i najgrubszy, na bokach staje się krótszy, na brzuchu znów dłuższy. Na ogonie szczotka. Włos gruby i szorstki jest błędem.

    Umaszczenie. Bywają następujące rodzaje umaszczenia:

    • czarno-czerwone; głęboka czerń z rdzawoczerwonymi znakami;
    • brązowe z jaśniejszym znaczeniem, kufa brązowa;
    • czerwone; w kolorze szaty jelenia, rdzawoczerwone, czerwono-żółte z jaśniejszym znaczeniem;
    • białołaciate (odmiana westfalska), u czerwonych wszystkie kombinacje z białym dopuszczalne; znaczenie nad oczami, na kufie, na kończynach i klatce piersiowej. U czerwonych dozwolona biała maść w postaci paska na grzbiecie nosa, krawata na podgardlu lub piersi, kołnierza, a ponadto na brzuchu, palcach i łapach. U brą­zowych i czerwonych dozwolone nieco czerni na kufie, nad oczami, na kraju uszu, na policzkach, na grzbiecie i częściowo na ogonie.

    Wzrost. Odmiana westfalska 30 — 35 cm, alpejska 34 — 42 cm.
    Wady. Słabe umięśnienie, słaby kościec. Głowa w stosunku do całości zbyt duża lub zbyt mała, za szeroka lub za wąska. Krawędź czołowa za mało lub za silnie zaznaczona. Koniec nosa zbytnio zagięty. Kufa za długa, spiczasta lub tępa. Wadli­we uzębienie (zgryz przedni lub tylny). Fafle zbyt ciężkie. Uszy krótkie, zwijające się, za daleko z przodu osadzone, lub nie przylegające. Przednie kończyny krzywe, tylne słabe lub krowia postawa, łapy miękkie lub zajęcze, ogon zakręcony, włos długi lub falisty, zbyt długi na głowie, za duży lub za mały wzrost.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Psy gończe

    Psy gończe należą do najstarszej grupy psów myśliwskich. Już na długo przed wynalezieniem broni palnej używano ich do polowania. Napędzały one zwierzy­nę do sieci, oszczekiwały i osaczały grubą zwierzynę i umożliwiały myśliwemu dojście do niej i ubicie oszczepem. Mają one bardzo silnie rozwinięty instynkt łowiecki, który wyraża się głośnym gonem na tropie zwierzyny. Ścigają zwierzynę dopóty, dopóki nie napędzą jej przed strzelbę myśliwego. Oprócz instynktu łowiec­kiego mają też nadzwyczaj rozwinięty zmysł orientacyjny. Umożliwia to im polo­wanie w wielkim gąszczu bez zgubienia się i powrót do punktu wyjściowego. Psy gończe chętnie dławią zwierzynę; szczególnie w sforze chętnie atakują nawet silnego odyńca. Ich doskonały węch i wrodzona skłonność do trzymania się farbo­wanego (krwawego) śladu skłaniają do tego, aby prowadzić je również jako posokowce i wdrożyć do poszukiwania postrzelonej zwierzyny płowej. Na obszarach, na których prowadzona jest intensywna gospodarka łowiecka, nie stosuje się już polowań z psami gończymi. Za to po dziś dzień są one nie zastąpio­ne do szperania w największych gąszczach, w których nie można by użyć nagania­czy. Nadają się szczególnie do pędzenia czarnej zwierzyny, lisów i zajęcy w górskich rejonach o nielicznej zwierzynie, w których pies długo musi szukać nim natknie się na jej ślad. Myśliwy ma wiele emocji, gdy nadzieje przeplatają się z rozczarowa­niem, a sfora głośno goniących psów zbliża się do niego, to znów się oddala. Psy gończe występują we wszystkich krajach, przy czym liczne są ich rasy, które po­wstały z ras pierwotnych, często znanych tylko w danej okolicy. Przez celowe krzyżowanie utworzono w ostatnich czasach dalsze rasy; w niektórych rejonach liczniej reprezentowane aniżeli pozostałe rasy psów myśliwskich. Dla dokładności wymienimy niektóre z najbardziej znanych psów gończych według krajów ich pochodzenia.
    Na terenie obu państw niemieckich spośród licznych ras psów gończych zachowały się tylko wysokonożne, trójbarwne psy typu „Olper” oraz „Finnentroper” oraz nis-konożny pies gończy z białymi łatami. W Austrii powstały liczne rasy, spośród których najbardziej znane to: pies gończy styryjski szorstkowłosy, pies gończy ty­rolski, pies gończy karyncki, zwany też Brandl-Bracke i pies alpejski (Oesterreichi-sche Dachsbracke).
    W Szwajcarii znane są psy gończe: szwajcarski, berneński i jurajski. P^asy te wystę­pują w dwu wielkościach: normalna ma co najmniej 40 cm w kłębie, a tzw. niskie ogary dochodzą do 31—38 cm wysokości. Są to wszystko psy o krótkiej, twardej szacie, różniące się między sobą tylko umaszczeniem. Pies gończy jurajski występu­je jako krótkowłosy oraz szorstkowłosy (typ św. Huberta).
    Francuskie psy gończe (chiens courants) mają starą tradycję. Do dziś jeszcze utrzy­mały się liczne rasy, które przeważnie nazywane są od rejonów, w których naj­częściej występują: chien du Haut-Poitou, chien d’Artois, chien de Porcelaine, grand bleu de Gascogne, petit bleu de Gascogne, briąuet vendeen. Samodzielną grupę psów gończych tworzą niskie psy gończe (bassety), i to zarówno gładkowłose, jak i szorstkowłose. Do najbardziej znanych należą: basset fauve de Bretagne, basset francais, basset griffon vendeen, basset des Ardennes, basset artćsien-nor-mandj basset d’Artois, basset bleu de Gascogne, basset hound.
    W Anglii, gdzie zachowała się do dziś tradycja polowań par force, wyhodowano do tego celu kilka ras specjalnych; niektóre z nich dotarły na kontynent europejski. Najbardziej znane — to foxhound, beagle, harrier, otterhound i bloodhound (któ­rego zalicza się też do posokowców).
    W krajach północnych polowanie z ogarami do dziś jest bardzo rozpowszechnione. Powstały liczne rodzime, bardzo szlachetne i sprawne rasy. Do najbardziej zna­nych zalicza się smalandstóvare, hamiltonstovare i schillerstovare (szwedzka na­zwa gończaka — to stóvare, od słowa: szperanie).
    W miarę jak rozpowszechnia się hodowla drobnej zwierzyny, ogary są coraz bar­dziej wypierane, a dawniej licznie reprezentowane rasy psów gończych najróżniej­szych odmian zastępują wyżły i płochacze. Tylko w Słowacji, przede wszystkim w okolicach górzystych, utrzymuje się jeszcze polowanie z ogarami, zwłaszcza na dziki. Dzięki zasługom paru słowackich kynologów wyhodowano krajową rasę — słowackiego ogara (slovensky kopov).
    W innych krajach, jak np. w Polsce, przede wszystkim jednak na Bałkanach używa się różnych miejscowych ras psów gończych. Psy te jednakże nie są hodowane w czystości rasy i dlatego tu nie zostały opisane.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Pudel pointer

    Skrzyżowanie pointera z pudłem było szczęśliwym pomysłem. Produkt tego krzyżowania połączył w sobie wybitne właściwości myśliwskie pointera (nadzwyczajny węch, wielka szybkość i wytrwałość, pewna i twarda stójka) z za­miłowaniem pudla do aportowania i do wody. Po pokonaniu wielu trudności spra­wa się udała: pod koniec zeszłego stulecia powstała nowa rasa szorstkowlosa, która oprócz szlachetnego wyglądu ma oczekiwane zalety myśliwskie obu ras. Przyczyny, dla których te rzeczywiście wybitne wyżły o wszechstronnej użyteczno­ści jeszcze się nie rozpowszechniły, należy dopatrywać się w tym, że przychówek częściowo był niewyrównany. Rodzą się bowiem od czasu do czasu szczenięta krótkowłose, jak pointer, inne zaś długowłose jak pudel, a inne różnią się maścią od typu rasy. Jeśli uda się z hodowanych w CSRS w czystości rasy rodziców uzyskać potomstwo bez zarzutu, co nastąpiło już w NRD, pudelpointer stanie się dużą konkurencją dla pozostałych ras wyżłów, gdyż pod względem użyteczności myśliw­skiej można go zaliczyć do czołówki.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Ideałem jest pointer ciężkiego typu o wzroście od 60 do 65 cm, niezbyt długim, szorstkim, sztywnym włosie, w kolorze zeschłych lilci lub brązo­wym.
    Głowa. Miernej długości, szeroka, szorstkowlosa z brodą i gęstymi brwiami. Kufa długa i szeroka (nigdy wąska i ani zwężająca się jak u pudla). Krawędź czołowa stroma. Grzbiet nosa zbliżony do zdartej sylwetki kufy pointra.
    Uszy. Średniej wielkości, przylegające, raczej spiczaste niż zaokrąglone, przechylo­ne ku przodowi, dobrze owłosione.
    Oczy. Duże, okrągłe, żywe, o wyrazie jastrzębim, żółte do jasnobrązowych. Obwód­ki powiek ściśle przylegające.
    Szyja. Średniej długości, sucha, w karku muskularna, wy sklepiona; w hodowli na­leży zwrócić szczególną uwagę na eliminację osobników z płaską, słabo umięśnioną szyją.
    Kończyny przednie. Łopatki ukośne, szerokie, długie, ściśle przylegające, pełne, z wyraźnie zaznaczonymi mięśniami. Ramię i podłamię długie i muskularne. Staw łokciowy przesunięty daleko do tyłu. Ścięgna wyraźnie zaznaczone. Kończyny pro­ste. Tułów. Tył długi i miernie spadzisty, muskularny. Grzbiet krótki, prosty i równy; lędźwie bardzo muskularne, biodra szerokie. Kłąb wysoki, długi i pełny. Klatka piersiowa miernie szeroka i bardzo głęboka, żebra dobrze wysklepione. Brzuch podciągnięty ku tyłowi, smukły, krótkie słabizny.
    Kończyny tylne. Prawidłowo ukątowane, mięśnie silne, długie. Kość podudzia skie­rowana do tyłu, jak najniżej łącząca się ze stawem skokowym. Nogi przednie i tylne oglądane z tyłu pionowo ustawione. Łapy okrągłe, palce zwarte, silne opuszki, owłosienie łap i palców krótkie.
    Ogon. Lekki, osadzony jak u pointera, noszony prosto o szorstkim owłosieniu, nie tworzącym chorągwi. Ogon należy szczenięciu przyciąć tak aby u suki zakrywał dół sromu a u psa mosznę.
    Wzrost. W hodowli dąży się do utrzymania wysokości w kłębie od 60 do 65 cm. Psy poniżej 56 cm, a suki poniżej 54 cm nie mogą być wpisane do ksiąg rodowodo­wych. Długość tułowia w stosunku do wysokości jak 10:9.
    Szata. Na idealną szatę składają się włosy średniej długości, szorstkie i gęste. Dolna partia kończyn krótko owłosiona.
    Umaszczenie. Niedopuszczalne umaszczenie białe, czarne oraz jasne i pręgowane — jeśli nie ogranicza się do małych oznaczeń.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wyżeł niemiecki szorstkowłosy

    Wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest obecnie jedną z najbardziej rozpowszechnio­nych ras psów myśliwskich, i to nie tylko w swej ojczyźnie, lecz także w wielu innych krajach europejskich. Jest to rasa wyżła o wybitnych właściwościach my­śliwskich, dzięki którym jak najbardziej nadaje się do wielostronnej praktyki ło­wieckiej.
    Do powstania wyżla niemieckiego szorstkowłosego przyczyniły się różne rasy wyżłów, głównie szorstkowłosy eh. Budowa jego z czasem została tak wyrównana w hodowli, że w 1924 r. można było ustalić oficjalny wzorzec. Zamiar wyhodowania wyżla o szorstkiej szacie, chroniącej go przed wpływami atmosferycznymi, który miałby przy tym wszelkie wymagane właściwości myśliwskie, udał się w pełni. Rasa ta zdobyła wkrótce pole, wypierając niemal całkowicie swego znacznie star­szego bliskiego krewniaka — niemieckiego wyżła ostrowłosego.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Średni wzrost i szlachetna prezencja, włos bardzo twardy, chro­niący prawie całkowicie skórę. Pies pełen temperamentu, o energicznym wyglądzie. Głowa. Miernie długa i szeroka. Kufa długa lub co najmniej średnio długa i szero­ka.
    Oczy. Ciemne do jasnobrązowych, klarowne, z powiekami dobrze przylegającymi, nie wywróconymi. Uszy. Średniej długości i szerokości.
    Uzębienie. Silne o zgryzie nożycowym; zgryz kleszczowy tolerowany. Szyja. Średniej długości, silna, ale sucha.
    Kończyny przednie. Łopatki ze skośnie ustawionym ramieniem, dobrze przylega­jące. Podramię smukłe, lecz dobrze umięśnione i proste, ani zbieżnie, ani rozbieżnie ustawione. Staw nadgarstkowy silny, ani miękki, ani zbyt stromy. Łapy okrągłe i zwarte.
    Tułów.  Kłąb  wysoki,  długi,  wypełniony.   Klatka   piersiowa  miernej   szerokości, głęboka o dobrze wysklepionych żebrach. Grzbiet krótki i prosty, muskularne lędźwie, szerokie biodra. Tył długi w miarę spadzisty, dobrze umięśniony. Brzuch podciągnięty, słabizny smukłe, krótkie.
    Kończyny tylne. Tak ukośnie ukątowane, że przy spokojnej postawie palce tylnych łap nie wystają poza linię pionową przebiegającą ku podłożu przy tylnym skraju uda.
    Ogon, Miernie silny, średnio wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko wznie­siony, o dwie trzecie przycięty.
    Szata. Włos bardzo silny, średniej długości, szorstki, niepozornie ubarwiony, ściśle przylegający, nie zmieniający sylwetki psa, zapewniający dobrą ochronę przed wpływami atmosferycznymi i okaleczeniami. Na dolnej partii kończyn włos krót­szy, na uszach bardzo gęsty. Krzaczaste brwi i niezbyt długa broda.
    Wzrost. Psy od 60 do 65 cm, suki nie mniej niż 56 cm.
    Wady. Za stromy tył, włos krótki.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Czeski fousek

    Czeski fousek jest czeską rasą wyżła szorstkowiosego. Pochodzi on od pierwotnego wyżla szorstkowiosego, który według źródeł historycznych, był używany już za czasów Karola IV. W drugiej połowie ubiegłego stulecia zaczęto hodować czeskie­go fouska w czystości rasy. Po raz pierwszy opracowano dla niego wzorzec w roku 1882.
    Wskutek ucisku narodowego w byłej monarchii austro-węgierskiej było nie możli­we wpisanie tego psa do austro-węgierskiej księgi rodowodowej. Wkrótce po pier­wszej wojnie światowej czeski fousek byl na wymarciu. Przez celową hodowlę paru ostatnich przedstawicieli tej rasy i dolew krwi innych ras wyżłów regenerowa­no czeskiego fouska i zmodernizowano. FCI w 1963 r. zatwierdziła obecny wzo­rzec. W porównaniu z pierwotnym wzorcem czeski fousek zyskał na szlachetności budowy, a także na szybkości i wytrwałości. Ponadto poprawił się obecnie również styl jego pracy polowej, a przy tym nie ucierpiała jego wrodzona pasja do pracy, w lesie i w wodzie ani też ciętość na szkodniki. Pod względem sprawności może konkurować z każdą inną rasą wyżłów. Dowodzą tego jego wielokrotne zwycięstwa w najwyższych ogólnopaństwowych czechosłowackich próbach wyżłów o memoriał Karela Podhajskiego.
    Obecnie materiał hodowlany jest wystarczający. Typowych przedstawicieli tej rasy wynajduje się na wystawach i próbach sprawności. Popularność czeskiego fouska stale wzrasta w CSRS. Po wyżłach krótkowłosych jest to najbardziej rozpowszech­niona tam rasa. Popularności tej nie należy tłumaczyć faktem, że jest to endemicz­na rasa CSRS. Myśliwi cenią przede wszystkim jej wielostronność, tzn. przydatność przed strzałem i po strzale, jak również ciętość na szkodniki łowieckie. Kto poznał wzrastające zainteresowanie myśliwych czechosłowackich tą rasą wyżła szorstko-włosego, ten dojdzie do wniosku, że wkrótce już nie będzie większych różnic ilo­ściowych w rozpowszechnieniu niemieckiego wyżła krótkowłosego i czeskiego fouska.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Średniego wzrostu, szorstkowłosy, z wrodzonymi zdolnościami do pracy w polu, wodzie i w lesie, znajduje zastosowanie jako wyżeł wszechstronny. Ma wrodzoną ciętość na szkodniki łowieckie, układny i przywiązuje się do człowie­ka.
    Głowa. Sucha, długa i nieco wąska, osadzona wysoko na szyi. Krawędź czołowa słabo lub wyraźnie zaznaczona. Kufa nieco dłuższa niż część mózgowiowa czaszki, zwężająca się lekko ku nosowi.
    Pokrywa czaszki od czoła do potylicy miernie wysklepiona, i zaokrąglona, u psów nieco szersza niż u suk. Łuki nadoczne wyraziste; sprawiają wrażenie, że głowa jest graniasta, a oczy głębiej osadzone. Guz potyliczny nieznacznie zaznaczony. Trufla nosowa szeroka, nozdrza szeroko rozwarte, nos ciemnobrązowy, wargi ściśle przy­legające, górna nieco obwisła. Szczęki silne, dobrze umięśnione. Uzębienie kom­pletne, zgryz nożycowy.
    Oczy. Kształtu migdałowego, o przyjaznym wyrazie, bystre, głęboko osadzone, ciemnobursztynowe do ciemno-kasztanowo-brązowych. Powieki niebieskoczarne, dobrze rozwinięte, ściśle przylegające.
    Uszy. Wysoko osadzone, szerokie, ku końcowi wyraźnie zwężające się, sięgają do dwóch trzecich policzka, końce zaokrąglone przylegają ściśle do głowy. Szyja. Średniej długości, muskularna, sucha, wysoko osadzona. Kark miernie wy-sklepiony.
    Kończyny przednie. Łopatki skośne, dobrze umięśnione, tworzą z ramieniem kąt rozwarty. Łokcie ściśle przylegające, dobrze związane z mięśniami. Podramię pio­nowe z suchymi wyrazistymi mięśniami. Śródręcze względnie krótkie, prawie pio­nowe i tylko nieznacznie ku przodowi wychylone. Łapy całkowicie zwarte o kształ­cie tępej łyżki, palce dobrze wysklepione, pazury silne, ciemnoszare do czarnych, opuszki wysokie, mocne, całkowicie upigmentowane. Między palcami zauważa się szczątkowe pozostałości błony pływnej.
    Tułów. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, pierś głęboka, proporcjo­nalna do całości, sięga co najmniej do łokci. Przedpiersie dobrze rozwinięte, mostek oglądany z boku wyraźnie wysunięty do przodu. Klatkę piersiową tworzą wyskle­pione żebra, rozłożone równo na całej długości. Grzbiet krótki, mocny, opada ku tyłowi. Lędźwie krótkie, stosunkowo szerokie, miernie wysklepione. Brzuch nieco podciągnięty, nie powinien jednak wywoływać wrażenia wychudzonego. Tył łagod­nie opadający, dość szeroki i odpowiednio długi. Krzyż powinien być tak położony aby przez silne umięśnienie nie wpływał na położenie ogona.
    Kończyny tylne. Miednica długa, uda szerokie, muskularne. Podudzie ukośnie skie­rowane do tylu, prawidłowo ukątowane. Staw skokowy niezbyt wysoki, suchy, długa   miernie  odstająca  pięta.  Śródstopie  prawie  pionowo  ustawione,  krótkie i odpowiednio mocne. Łapy jak przednie. Wilcze pazury niepożądane. Ogon. Tak osadzony aby tworzył przedłużenie linii grzbietu, średnio gruby. Przy­cięty na 3/5 długości. Noszony pionowo lub nieznacznie wzniesiony. Szata. Składają się na nią trzy rodzaje włosów: 1. miękkie i gęste włosy puchowe, długości 1,5 cm; zapobiegające przenikaniu wody do skóry, latem linieją; 2. twarde i grube włosy pokrywowe, dobrze przylegające, długości 3 — 4 cm;

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wystawianie zwierzyny przez psa

    Z psami grupy trzeciej, które nie wystawiają! właściwie są obojętne wobec zwierzyny, trzeba przeprowadzić wiele ćwiczeń w polu. Ich wrodzone instynkty nie zostały jeszcze rozbudzone; mają małą pasję i temperament i słaby instynkt myśliwski. Należy naprowadzić je na gorące ślady zwierzyny i wzbudzać w nich pasję myśliwską. Podniecać je głosem i gestami, wzbudzać w nich napięcie, przekazywać psom swoją pasję w poszukiwaniu zwierzyny i stan napięcia, w który sami się wprowadzamy. Pies ma wielką wrażliwość odczuć i natychmiast zacznie się interesować otoczeniem i zwierzyną. Chodzi o to, by zaczął kojarzyć sobie napięcie człowieka ze zwierzyną, która gdzieś w pobliżu się znajduje, i z odwiatrem zwierzyny, którą zainteresowany jest przewodnik, Trzeba ponadto poszukać w polu kotliny, z której poderwał się zając, by pies mógł go pogonić. W takim wypadku pozostajemy neutralni, nie podniecamy psa do pogoni ani go nie karcimy; w przyszłości będziemy przecież odzwyczajać psa od gonu zająca. Kiedy już instynkty psa w pełni zaczną działać, kiedy pasja myśliwska będzie rozwinięta (napięcie, które powstanie przy zwietrzeniu zwierzyny powinno psa unieruchomić), zacznie wystawiać.
    Jednak ingerencja przewodnika w doprowadzaniu wyżla do stójki jest mimo wszystko ograniczona; trzeba pamiętać, że stójka jest przede wszystkim czynnością instynktowną, przekazywaną genetycznie. Jeżeli tak jest, to w ciągu genetycznym może zdarzyć się osobnik nie mający stójki. Zdarza się to rzadko… ale bywa. Wówczas nic nie poradzimy.
    Nie można sądzić, że pies jest jak wyrób fabryczny, o zawsze jednakowym wzorcu.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Stójka psa

    Stójka jest wrodzoną cechą jedynie wyżłów (psów legawych). Polega na natychmiastowym zatrzymaniu się psa po zwietrzeniu zwierzyny, często z uniesioną łapą (przednią lub tylną), z wyprężonym ciałem i nieruchomym ogonem (setery mogąnim lekko wachlować). Głowa i nos skierowane są w kierunku zalęganej zwierzyny. Poza psa wskazuje na ogromne napięcie psychiczne!

    Styl stójki, czyli sposób wystawiania, zależny jest przede wszystkim od rasy, chociaż może to być i cecha indywidualna wyżła, związana z jego temperamentem, charakterem, pasjąmyśliwską(typempsa). Stójka objawia się w 5-9 miesiącu życia u ras wyżłów angielskich i nieco później u ras kontynentalnych. Pierwsze objawy stójki to zaznaczanie. Setery wystawiają w półprzysiadzie lub nawet w pozycji warującej, pozostałe wyżły przybierają na ogól pozycję wyprostowaną. Najbardziej klasyczną, wysoką stójkę ma pointer.
    Bywa jednak, że wyżeł wystawiając zwierzynę, po pewnym czasie wysokiej stójki spokojnie, wolno położy się, w oczekiwaniu na dojście myśliwego. Wystawia wówczas zwierzynę w pozycji leżącej. Należy sądzić, że blisko przed sobą wyczuwa zaległe stadko kuropatw lub przyczajonego bażanta. Są to zachowania indywidualne i zdarzają się wyżłom różnych ras. Z punktu widzenia praktycznego, efektywności polowania, zachowanie takie niejest błędne, a powiedziałbym nawet celowe: zaległa zwierzynabardziej twardo dotrzymuje nie widząc stojącego psa.
    Stójka wyżła służy myśliwemu do wskazania zwierzyny, a więc sposób wystawiania powinien być przede wszystkim efektywny. Natomiast styl stójki służy raczej wrażeniom estetycznym, traktowanie stójki jako sztuki dla sztuki jest nieracjonalne z punktu widzenia myślistwa.

    Krótszy lub dłuższy czas trzymania stójki (można to nazwać twardością stójki) zależy przede wszystkim od rasy, ale i od indywidualnych cech psa.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta