Psy rasowe

Psy Wszystko o psach

Linienie włosów psa

Linienie – strata włosów martwych i wymiana sierści – zwykle występuje wiosną i jesienią, i trwa 4-6 tygodni. Nowa sierść rośnie 3-4 miesiące. Grupa pudli (nieliniejąca, kręcona sierść) w ogóle nie traci włosów.
Gdy pies linieje, należy go czyścić codziennie. Trochę łupieżu nie stanowi problemu, ale gdy jest go dużo należy psa wykąpać.
W naturze linienie wywołane jest zmianami temperatury i długością dnia, w miarę jak zmieniają się pory roku. Psy gładkowłose mogą mieć stałe lekkie linienie. Przyczyny nie są dokładnie znane, ale należą do nich: centralne ogrzewanie, sztuczne oświetlenie lub dieta

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Przyzwyczajanie do czystości w mieszkaniu

    Przyzwyczajanie do czystości w mieszkaniu zaczyna się w dniu, kiedy szczeniak  został   wzięty   do   domu. Po każdym posiłku wyprowadza się psa na dwór, również wtedy, gdy niespokojnie węszy po kątach lub pod drzwiami. Mówimy przy tym „na spacer” i wynosimy go stale na to samo miejsce, głównie na trawnik lub na ziemię, gdyż pies załatwiając swe potrzeby, unika kamieni i betonu. Miejsce to na razie pozostawia się nie oczyszczone i nie zagrabione, gdyż zapach jego wydalin oznacza, że to miejsce należy do niego. Gdy załatwia tam swe potrzeby, chwalimy go.
    Za zanieczyszczenia mieszkania gani się lub karze szczeniaka tylko wtedy, gdy rozumie on związek między swoim postępkiem i karą. Musimy go przychwycić na gorącym uczynku. Gdy się coś takiego zdarzy, prowadzimy szczenię do tego miejsca, pokazujemy je palcem, mówiąc głośno „fuj”, i odnosimy do jego „toalety”. Nurzanie nosa pieska w kale lub moczu nie wzmacnia wcale nagany, a jest przy tym bardzo nieestetyczne.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Reumatyzm u psów

    Plagą psów starszych jest reumatyzm. Gdy widzisz, że pies szybko się męczy, a ruch sprawia mu wyraźny ból, można podejrzewać reumatyzm. Bardzo ważne jest zapewnienie psu ciepła. Sprawdź, jaka temperatura panuje w Twoim domu przy podłodze. Jeżeli dotychczas o to nie zadbałeś, postaraj się teraz o dobrze zaizolowane miejsce do spania dla Twojego psa. Pamiętaj, że pies z reumatyzmem też potrzebuje ruchu, inaczej będzie miał z nim coraz większe kłopoty, ale nie zmuszaj zwierzaka do nadmiernego wysiłku. Naturalnie weterynarz przepisze psu specjalne medykamenty, ale pamiętaj, że zwierzę musi być regularnie kontrolowane, gdyż lekarstwa na reumatyzm nie są, niestety, wolne od działań ubocznych.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Ukąszenia

    Niebezpieczne jest dla psa ukąszenie żmii. Najbardziej narażone są głowa i łapy. W miejscu ukąszenia pojawia się obrzęk, szybko powiększający się. Pies staje się niespokojny, dusi się. Mogą wystąpić drgawki, porażenia, a także zaburzenia układu krążenia. Bardzo niebezpieczne są ukąszenia w głowę, zwłaszcza w okolicę krtani bowiem jej obrzęk uniemożliwia psu oddychanie.

    Nie każde ukąszenie jest śmiertelne. Pierwszą czynnością jest podwiązanie ukąszonej kończyny (powyżej rany) elastyczną opaską; miejsce ukąszenia nacinamy, aby jad wypłynął wraz z krwią. Ranę wypalamy rozżarzonym drutem, a nawet zapalonym końcem papierosa.. Po udzieleniu pierwszej pomocy musimy jak najszybciej szukać pomocy lekarskiej.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Szkolenie psa metodą „parf orce”

    Szkolenie metodą „parf orce” stosowane było powszechnie w ubiegłych wiekach, do czasu ogłoszenia i rozpowszechnienia teorii Pawłowa. W tych czasach przedstawiano psychikę psa bardzo różnie, przeważnie jednak w opaczny sposób. Psychologię psa porównywano do sposobu myślenia człowieka i stąd wynikały różne przykre, szczególnie dla psa, nieporozumienia, Konsekwencją takiego sposobu myślenia było niezwykle ostre i brutalne traktowanie psa. Metoda „par force” polega na szkoleniu, a właściwie tresowaniu psa, poprzez stosowanie bezwzględnych środków przymusu, wzbudzanie strachu, zmuszanie biciem do wykonania jakichś czynności przy użyciu brutalnej siły i głodzenia. Zakazy i nakazy wymuszano batem. Stosowano nawet coś w rodzaju tortur, np. bolesne skręcanie ucha. Pies przy stosowaniu takich metod był zastraszony, przerażony, przytłoczony wolą swojego pana. Wychowawca wymuszał autorytet groźbą i bezwzględnością. Pies trzymany był w pomieszczeniu zamkniętym, wypuszczany i mający kontakt ze swoim panem jedynie w czasie przeprowadzania założonych ćwiczeń. Pies twardy, o silnym charakterze i zdrowym systemie nerwowym, mimo drastycznych metod tresury, potrafił przystosować się do tak trudnych warunków życia. Nic nie rozumiejąc, niejako automatycznie reagował i wykonywał rozkazy swego pana. Instynkt stadny i prawa rządzące stadem, które przejął po swoich dzikich przodkach, zmuszały go do podporządkowania się silniejszemu przewodnikowi stada, za jakiego uznawał swego wychowawcę.

    Jednakże ten sam instynkt stada podsuwał psu możliwość i konieczność walki o zwierzchnictwo w stadzie, a więc walki ze swoim panem. Pies twardy, silny, którego wychowawca nie zdołał złamać swoim postępowaniem, przyczajał się, oczekiwał odpowiedniego momentu i gwałtownie, bezlitośnie atakował. Natomiast psy o słabym systemie nerwowym załamywały się i nie nadawały się do polowania. Takie psy eliminowano z hodowli uśmiercając je.

    Przy takiej metodzie szkolenia człowiek i pies nie czuli do siebie sympatii, człowiek traktował psa jako narzędzie do polowania, pies w stosunku do człowieka odczuwał przede wszystkim lęk. Psa z wychowawca łączyły instynkt stadny, pokarm, który otrzymywał, i pasja myśliwska, która nawet przy takiej tresurze nie znikała. Wyuczone rozkazy pies wykonywał bez zaangażowania, bez radości, automatycznie, pod presją strachu. Brak bliskiego kontaktu z człowiekiem, z różnymi sytuacjami życiowymi, nie sprzyjał umysłowemu rozwojowi psa, co nie przeszkadzało w cyrkowym wykonywaniu poleceń. Psy, które wytrzymały metodę „par force”, niejednokrotnie doskonale pracowały. W polu łatwojepoznaćpozautomatyzowanymzachowamu;ichuwagaskupiona jest przede wszystkim na swoim przewodniku, na jego gestach i sygnałach. Rozkazy wykonywane są bez zwłoki, precyzyjnie, lecz bez radości i własnej inicjatywy.
    Obecnie również można spotkać psy szkolone ta metodą. Szkolą tak często zawodowi menerzy, którym zależy na możliwie szybkim wyszkoleniu psa lub kilku psów jednocześnie.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Szkolenie psa

    Nie gońisz psa, gdy ci ucieka, wręcz przeciwnie – uciekaj w przeciwnym kierunku. Gdy starasz się złapać psa, goniąc za nim, pies będzie to uważał za doskonała zabawę i będzie ciągle dalej odskakiwał, lub też, gdy w gniewie goniąc go będziesz krzyczał, będzie się bał i też będzie uciekał. Gdy natomiast się odwrócisz i zaczniesz biec w przeciwnym kierunku, pies pogoni za tobą.

    Każdy pies o normalnym systemie nerwowym czuje lęk przed zgubieniem wychowawcy, przed zgubieniem swojego przodownika stada, zareaguje więc w normalny sposób goniąc za tobą.

    W początkowym okresie ćwiczeń przeprowadzanych poza domem lepiej jest egzekwować niektóre rozkazy, prowadząc psa na długiej smyczy. Pies będąc wolny, może się wyłamać i nie będzie chciał wykonać jakiegoś rozkazu, a my nie będziemy mieli możliwości zmuszenia go do tego. Grozi to trwałym skojarzeniem sobie przez psa takich sytuacji, w których nie musi on wykonywać poleceń wychowawcy. Późniejsze ukaranie psa będzie „musztardą po obiedzie”! Lepiej więc nie wydawać rozkazu w sytuacji, gdy możemy przypuszczać, że pies nie zechce wy-konać polecenia, a my nie będziemy mieli możliwos’ci natychmiastowego wymuszenia jego wykonania. Pies dążąc do przyjemniejszej dla siebie sytuacji natychmiast skojarzy sobie takie możliwości „wyłamania się” i będzie starał sieje praktykować.

    Ćwiczenia poza domem należy wykonywać dopiero wówczas, gdy zasadnicze rozkazy apelu pies wykonuje już poprawnie w domu lub w terenie ograniczonym. Nie należy przemęczać psa ćwiczeniami. Jedno ćwiczenie można powtórzyć 2-krotnie i po przerwie przejść do następnego. Okres kilku ćwiczeń następujących po sobie nie powinien trwać dłużej niż 5-10 minut; po takim okresie pies powinien być wolny. W ciągu dnia 3-4 takie okresy ćwiczeń będą wystarczające. Z upływem czasu okres wykonywania ćwiczeń następujących jedno po drugim wydłuża się, gdyż pies poznaje coraz więcej rozkazów, natomiast częstość takich grup ćwiczeń ogranicza się. Do nauki każdego nowego ćwiczenia w zasadzie należy przystępować wówczas, gdy poprzednie pies już zrozumie i opanuje. Kolejność ciągu ćwiczeń jednej lekcji należy zmieniać, by nie nastąpiło u psa niepożądane skojarzenie automatyzmu. Należy bezwzględnie wymagać od psa wykonania wydanego polecenia. Jeżeli pies nie ma ochoty do wykonani a jakiegoś rozkazu, to należy go do tego zmusić w formie możliwie delikatnej, przy czym w takim momencie nie powinno się mu grozić, podniecać się, denerwować, a spokojnie wyegzekwować wydany rozkaz. Każde ćwiczenie powinno być zakończone pozytywnie, nawet w wypadku, gdy trzeba je wymusić siłą.

    Karę i naganę słowną stosować należy w momencie popełnienia przewinienia lub natychmiast po jego popełnieniu. Chodzi o to, by pies właściwie skojarzył sobie karę z niewłaściwie wykonanym ćwiczeniem. Karanie po 5-10 sekundach mija się z celem, gdyż pies już zapomniał i nic nie zrozumie.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • SZPICE NIEMIECKIE

    Rasy te uchodzą za najstarsze rasy psów domowych. Od wielu tysięcy lat szpice używane były jako towarzysze w ludzkich osiedlach. Nie chodziły jednak na polowania, ani też nie pasły zwierząt domowych. W dawnej Azji służyły jako zwierzęta futerkowe i rzeźne. Obecne odmiany niemieckie są psami bardzo inteligentnymi o doskonałym słuchu, lecz trudnymi do prowadzenia. Bywają często napastliwe i bardzo hałaśliwe. Swemu panu są wierne, ale nieufne i podejrzliwe w stosunku do obcych. Nie dają się przekupić, są idealnymi stróżami dla samotnie położonych domostw. Brak im skłonności do kłusownictwa i włóczęgostwa. Cechuje je spostrzegawczość, bystrość,  a szczególnie duża  odporność  na  choroby i zmiany klimatyczne. Wzrost: szpic duży 40 — 45 cm, mały 25— 30 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • SZNAUCER MINIATUROWY

    Trudna początkowo hodowla zaowocowała dziś nie-wielkim psem nadającym się przede wszystkim do miejs-kich mieszkań. Z wyglądu podobny do sznaucera śred-niego z zachowaniem wszystkich jego zalet. Mniejsze koszty utrzymania, przy wielu przymiotach spowodowały jego dużą popularność nie tylko w swojej ojczyźnie, lecz również w USA. Cechuje go wielka odwaga, duża wytrwałość i znakomita czujność. Dzięki temu spełnia nie tylko rolę psa pokojowego, lecz jest również dosko-nałym stróżem i psem towarzyszącym. Jest żywy, cięty na szkodniki i mało wymagający. Do swego pana bardzo przywiązany i wierny. Wzrost osiąga ok. 30—35 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • DOG ARGENTYŃSKI

    Dog argentyński to mocno zbudowany, choć nie największy przedstawiciel dogowatych na kontynencie Ameryki Południowej. Powstał on z wielu krzyżówek mastiffa, doga bullteriera i angielskiego buldoga. Pies ten przeznaczony jest do pracy. Służy do polowań w amerykańskich pampasach, szczególnie na dzikie świnie i pumy. Jest wytrwałym psem dobrze znającym swoje łowieckie rzemiosło i niektórzy autorzy zaliczają go do psów gończych. Cechuje go szybkość, zwinność i duża wytrzymałość. Ma świetny węch oraz mocną wolę walki. Używany bywa często jako stróż i przewodnik niewidomych. Jego duża przydatność i nieskomplikowane usposobienie znalazło mu wielu sympatyków w Europie. Osiąga wzrost ok. 60 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • CANAAN DOG

    Canaan dog to niezwykle interesujący pies rodem z Izraela. Bardzo trudno byłoby go znaleźć na naszym kontynencie. Rzadko spotykany jest również na wystawach kynologicznych. Usposobienie jego nie jest agresywne, mimo że przejawia niechęć do obcych ludzi. Nieufny jest nie tylko wobec obcych osób, lecz także wobec innych zwierząt. Do swego pana jest jednak bardzo przywiązany i pozostaje mu zawsze wierny. Jest poza tym psem żywym i czujnym. Przeważają w nim cechy obrończe. Canaan dog należy do ras bardzo ruchliwych i wytrzymałych. Biega krótkim, szybkim kłusem. Sierść ma krótką a podszycie zależne jest od pory roku. U psów występuje grzywa. Osiąga wzrost 50—60 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy