Pasożytów przewodu pokarmowego psa obawia się każdy jego właściciel. Niebezpieczeństwo jednak, zwłaszcza dla człowieka, jest najczęściej wyolbrzymione. Zarażenie się ludzi pasożytami psa jest znikome, zdarzyć się mogą tylko pojedyncze przypadki.
Łatwo jest odróżnić, czy występujące u psa dolegliwości przewodu pokarmowego wywołane są pasożytami, czy też poważniejszym schorzeniem. Pasożyty bowiem nigdy nie wywołują gorączki.

Nicienie stanowią gromadę obleńców. Długość nicienia wynosi 510 cm. Ciało jego dzieli się na trzy poprzeczne odcinki o spiralnie zwiniętym zakończeniu. W celu wykrycia jaj pasożytów należy kał oddać do badania laboratoryjnego i analizę powtarzać kilkakrotnie.

Zanim powstanie dojrzały pasożyt, odbywa się skomplikowany cykl jego rozwoju. Ze zjedzonych jaj rozwija się larwa, która dostaje się do przewodu pokarmowego, przebija jelito i wraz z obiegiem krwi przechodzi do płuc. Wypluta wraz z plwociną do gardzieli i ponownie połknięta zamienia się w żołądku i w jelicie cienkim w dojrzałą glistę. Samica składa jaja w jelicie, które są wydalane na zewnątrz wraz z kałem. Cykl się zamyka.

Nicienie są szczególnie szkodliwe dla młodych zwierząt — przebijają delikatne jelita, uszkadzają płuca, zatruwają organizm produktami przemiany materii. Szczenię zarobaczone i nie poddane kuracji po pewnym czasie ginie. Dla dorosłych psów zarobaczenie nie jest obojętne, ale nie wywołuje dolegliwości ani objawów chorobowych, jeśli stopień zarobaczenia jest niewielki. Duża ilość larw może spowodować niedrożność jelit, a działanie toksyczne produktów rozkładu nicieni powoduje wymioty, biegunkę, kaszel, a nawet drgawki. Larwy przebijając ścianki jelita i płuca mogą zainfekować cały organizm. Kurację odrobaczającą przeprowadzamy pod kierunkiem lekarza weterynarii.
Tasiemce — gromada płazinców, pasożytujących w przewodzie pokarmowym kręgowców — występują najczęściej w organizmie psów dorosłych, rzadko występują u szczeniąt i młodych psów. Pasożyt składa się z główki, zaopatrzonej w przyssawki, szyjki oraz członów. Rozwija się w jelitach psa po zjedzeniu przez niego wągra, niedojrzałej formy, żyjącej w jelitach pchły, świni, królika, kozy, zająca, owcy.