Psy rasowe

Psy Wszystko o psach

Przybory do pielęgnacji

Każdy pies potrzebuje własnej szczotki i grzebienia do pielęgnacji. Szczotki dzielą się na: szczotki z włosia, rękawice dla psów, gęste druciane szczotki. Najważniejsze przybory to szczotka i grzebień, ale są i inne dla różnych typów sierści – głównie do trymowania i cieniowania. Wszystkie przybory trzymamy razem w suchym pudełku, aby nożyczki i noże nie rdzewiały. Po zakończeniu każdej sesji pielęgnacyjnej usuwamy włosy i brud z przyborów. Psy z upodobaniem wyciągają je i niszczą, co jest kolejnym powodem aby przybory zabezpieczyć.

UŻYWANIE GRZEBIENIA
Można dostać grzebienie metalowe lub z tworzywa sztucznego, ale te ostatnie częs­to się łamią i mogą zostać pogryzione przez psa. Zęby grzebienia powinny mieć zaokrą­glone koniuszki i brzegi, aby nie uszkodzić skóry lub włosów. Wszystkie psy potrzebują rzadkiego grzebienia, z zębami umieszczo­nymi co 2 mm. Psy o delikatniejszej sierści oraz te, których sierść łatwo się plącze, powinny mieć także gęsty grzebień.

  1. Zagłębiamy rzadki grzebień w sierść na całą jego głębokość, aby rozczesać wszystkie kołtuny, zwłaszcza w okrywie zewnętrznej.
  2. Używamy gęstego grzebienia, aby oddzielić podszycie i wydostać wszystkie martwe włosy, które nie trzymają się mocno. Nie można zbytnio ciągnąć, żeby nie zranić psa.
  3. Jeśli trafimy na jakąś przeszkodę w sierści, wyjmujemy grzebień i staramy się rozsupłać węzełek palcami lub rzadkim grzebieniem.
  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Choroby skóry psa

    Należy dbać o czystość skóry i legowiska psa, i niedopuszczać aby insekty zagnieździły się w jego sierści. Głównymi wrogami psiej skóry są pchły i wszy.

    Wszy u psa umiejscawiają się głównie na głowie, szyi, grzbiecie, bokach i nasadzie ogona. Pies jest wtedy niespokojny, drapie się i ociera o podłogę. Prowadzić to może do stanu zapalnego skóry i przerzedzenia sierści. Szczególnie niebezpieczna jest wszawica u suki karmiącej.
    Nie powinno się samemu stosować preparatów przeciwko wszom występującym u ludzi, lecz kurację powierzyć lekarzowi weterynarii.
    Pchła powoduje uporczywy świąd skóry, zwłaszcza u psów chorych, pozostających bez ruchu. Pogarsza się stan ich zdrowia. Zapchlenie nie jest również obojętne dla psów zdrowych. Pchły są pośrednim żywicielem tasiemca, mogą też przenosić dur endemiczny i szczurzy. Walka polega na zachowaniu czystości pomieszczeń i legowiska psa, na częstym czyszczeniu psiej sierści i stosowaniu środków farmakologicznych, będących w dyspozycji przychodni weterynaryjnych.
    Świąd skóry może być też objawem choroby przewodu pokarmowego i złej przemiany materii oraz gorączki. Może też występować w czasie ciąży i karmienia. Ponadto psy najczęściej chorują na następujące schorzenia skóry:
    Jest to pasożytnicza i zaraźliwa choroba skóry.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Metoda kontrastu

    Metodę kontrastu można w skrócie zdefiniować następująco: pobudzanie kontra hamowanie, a więc połączenie zachęty z przymusem, nagrody z karą. Jest to metoda szkolenia oparta na teorii Pawłowa, obecnie na ogół powszechnie stosowana.

    Oparta jest na zasadzie wyeksponowania wrodzonych cech psa, poprzez korzystanie z bodźców pobudzających i hamujących, z tym że bodźce hamujące stosowane są z dużym umiarem, w ostateczności, przeważa natomiast system nagród. Szkoląc tą metodą trzeba znad dobrze psychikę psa po to, by zachęta, przymus, nagroda i kara były stosowane we właściwych momentach i właściwie rozumiane przez psa.

    Szkolenie trwa zazwyczaj dłużej, ponieważ konieczne jest, by pies bez zbędnego przymusu kojarzył sobie brzmienie rozkazu z jakąś czynnością, której wykonanie zostanie nagrodzone, a więc sprawi mu radość, im bardziej metoda ta oparta jest na nagrodach, tym jest skuteczniejsza, ponieważ pies, zgodnie ze swoją naturą (zaspokajanie instynktów), zawsze dąży do przyjemności. Jest to zasada, którą warto zapamiętać!
    Metoda kontrastu to system stu powtórek jednego rozkazu, jednej czynności, ma jednak tę przewagę nad metodą „par force”, że wszystkie rozkazy pies wykonuje z przyjemnością, zaangażowaniem, pasją, w zgodnej współpracy z wychowawcą. Łączy ona uczuciowo wychowawcę z psem.

    Autorytet wychowawca zdobywa w sposób łagodny, ale zdecydowany, wyni kający z cech wewnętrznych i przewagi psychicznej człowieka, z faktu dobrej znajomości psychiki psa, odpowiednio to wykorzystując. Pies doskonale wyczuwa, że wychowawca jest do niego przyjacielsko usposobiony, darzy go sentymentem. Z psem należy często przebywać, mówić do niego, rozwijając w ten sposób jego intelekt, nie żałować mu pieszczot, pozwalać na zabawy i baraszkowanie z innymi psami oraz samemu brać w tym udział. Każde przyjście do wychowawcy powinno stanowić dla psa przyjemność, każdy zaś przymus wywoła odwrotną reakcję.

    Psy wyszkolone metodą kontrastu polują z pasją, swobodą, przyjemnością widoczną w ruchach i zachowaniu; nic tu nie ma z przymusu. Doskonale widoczna jest radość, jaką sprawia psu polowanie z jego panem.
    Obok podanych dwóch zasad szkoleniapsów, w praktyce szkolenia bywa różnie. Niejednokrotnie trzeba w jakimś stopniu łączyć obydwie metody, ponieważ charaktery psów, ich systemy nerwowe czy właściwości wrodzone bywająbardzo zróżnicowane. Dlatego łączenie obydwu metod w szkoleniu, z przewagą w jednym lub drugim kierunku, to jest z przewagą używania przymusu i siły, czy też nagrody i przyjemności, bywa czasem konieczne. Dobór odpowiedniej metody szkolenia dla każdego psa powinien być dostosowany do jego właściwości psychicznych, do typu psa. Wybranie odpowiedniej metody szkoleniajest bardzo trudne, ponieważ wymaga dobrej znajomości psa.

    Natomiast typy psów bywają różne w swoich cechach psychicznych, toteż błąd w ocenie psa może się srodze zemścić. Popełnić błąd w szkoleniu jest niezwykle łatwo, naprawić go wyjątkowo trudno!
    Trzeba dodać, że łamanie indywidualności psa według metody „par force” wyrabia u psów o słabszym układzie psychicznym lęk. nieufność do wychowawcy, a taki stosunek do swojego pana nie będzie pomocny ani w szkoleniu, ani w polowaniu. 1 przeciwnie, zbyt duża tolerancja przewinień psa czy stałe obdzielanie smakołykami nie wpłynie dodatnio na postępy w szkoleniu. O ile w pierwszym wypadku pies będzie prze-tresowany, o tyle w drugim będzie samowolny, nieposłuszny i nigdy nie będzie wiadomo, co zrobi w określonej sytuacji. A więc trzeba umieć wybrać odpowiedni system szkolenia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy
  • Karność psa

    Karność jest konieczną cechą psa wyszkolonego. Niedostateczna karność to główna przyczyna zakłócenia polowania i niepowodzenia psów z najlepszymi nawet cechami wrodzonymi.

    Pamiętajmy, że nasza pozycja przewodnika stada musi być stale i konsekwentnie podtrzymywana i utrwalana. W każdej sytuacji musimy psu udowodnić, że to my jesteśmy głową sfory. W sytuacji kontrowersyjnej nie możemy przegrać. Każda przegrana osłabia nasz autorytet przewodnika stada i w końcu może być on całkowicie stracony. Wówczas psy twarde, ostre wypowiedzą nam posłuszeństwo.

    Angielski kynolog-szkoleni o wiec John Fisher, niejako potwierdzając moje zalecenie i uwagi, powiada:
    „Jeśli kiedykolwiek pozwolimy psu uznać, ze stoi wyżej od nas w hierarchii stadu, a dopiero potem spróbujemy dochodzić swoich praw siłą, największe szanse mamy na… dotkliwe pogryzienie”

  • 0 Comments
  • Filed under: Psy