Psy rasowe

Psy rasowe i wszystko o psach

Wyżeł niemiecki szorstkowłosy

Wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest obecnie jedną z najbardziej rozpowszechnio­nych ras psów myśliwskich, i to nie tylko w swej ojczyźnie, lecz także w wielu innych krajach europejskich. Jest to rasa wyżła o wybitnych właściwościach my­śliwskich, dzięki którym jak najbardziej nadaje się do wielostronnej praktyki ło­wieckiej.
Do powstania wyżla niemieckiego szorstkowłosego przyczyniły się różne rasy wyżłów, głównie szorstkowłosy eh. Budowa jego z czasem została tak wyrównana w hodowli, że w 1924 r. można było ustalić oficjalny wzorzec. Zamiar wyhodowania wyżla o szorstkiej szacie, chroniącej go przed wpływami atmosferycznymi, który miałby przy tym wszelkie wymagane właściwości myśliwskie, udał się w pełni. Rasa ta zdobyła wkrótce pole, wypierając niemal całkowicie swego znacznie star­szego bliskiego krewniaka — niemieckiego wyżła ostrowłosego.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Średni wzrost i szlachetna prezencja, włos bardzo twardy, chro­niący prawie całkowicie skórę. Pies pełen temperamentu, o energicznym wyglądzie. Głowa. Miernie długa i szeroka. Kufa długa lub co najmniej średnio długa i szero­ka.
Oczy. Ciemne do jasnobrązowych, klarowne, z powiekami dobrze przylegającymi, nie wywróconymi. Uszy. Średniej długości i szerokości.
Uzębienie. Silne o zgryzie nożycowym; zgryz kleszczowy tolerowany. Szyja. Średniej długości, silna, ale sucha.
Kończyny przednie. Łopatki ze skośnie ustawionym ramieniem, dobrze przylega­jące. Podramię smukłe, lecz dobrze umięśnione i proste, ani zbieżnie, ani rozbieżnie ustawione. Staw nadgarstkowy silny, ani miękki, ani zbyt stromy. Łapy okrągłe i zwarte.
Tułów.  Kłąb  wysoki,  długi,  wypełniony.   Klatka   piersiowa  miernej   szerokości, głęboka o dobrze wysklepionych żebrach. Grzbiet krótki i prosty, muskularne lędźwie, szerokie biodra. Tył długi w miarę spadzisty, dobrze umięśniony. Brzuch podciągnięty, słabizny smukłe, krótkie.
Kończyny tylne. Tak ukośnie ukątowane, że przy spokojnej postawie palce tylnych łap nie wystają poza linię pionową przebiegającą ku podłożu przy tylnym skraju uda.
Ogon, Miernie silny, średnio wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko wznie­siony, o dwie trzecie przycięty.
Szata. Włos bardzo silny, średniej długości, szorstki, niepozornie ubarwiony, ściśle przylegający, nie zmieniający sylwetki psa, zapewniający dobrą ochronę przed wpływami atmosferycznymi i okaleczeniami. Na dolnej partii kończyn włos krót­szy, na uszach bardzo gęsty. Krzaczaste brwi i niezbyt długa broda.
Wzrost. Psy od 60 do 65 cm, suki nie mniej niż 56 cm.
Wady. Za stromy tył, włos krótki.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wyżeł niemiecki długowłosy

    Jeszcze przed pierwszą wojną światową w czasopismach łowieckich toczyła się dyskusja; czy do polowania bardziej nadaje się wyżeł niemiecki krótkowłosy, czy długowłosy? Znacznie większe rozpowszechnienie wyżla niemieckiego krótkowło­sego zdaje się przemawiać przeciwko długowłosemu, należy jednak brać pod uwagę warunki, w których rozwijały się obie te rasy. Do popularności wyżłów przyczyniło się głównie polowanie na kuropatwy. Przy tych najczęściej wykonywa­nych polowaniach wyżeł długowłosy nie wytrzymywał konkurencji z krótkowło­sym, gdyż nie tylko był powolniejszy, lecz też męczył się znacznie szybciej w gorące dnie sierpniowe.

    Dzięki długiej, gęstej szacie, talentowi tropicielskiemu, zamiłowaniu do aportowa­nia, wybitnemu węchowi i wrodzonej ciętości wyżeł niemiecki długowłosy nadaje się raczej do pracy w lesie aniżeli w polu. Jak większość ras długowłosych, ma zamiłowanie do wody, jest silny i odporny, przy czym lepiej znosi chłód niż upały. Jest łatwy w prowadzeniu, pojętny i ma wszystkie cechy wskazujące na wielo­stronną użyteczność. Przywiązuje się do swego pana, wobec obcych nieufny, co czyni z niego doskonałego stróża.
    Wszystkie te cenne właściwości zachował po swym przodku — staroniemieckim wyźle długowłosym, od którego się wywodzi. W drugiej połowie ubiegłego stulecia został on uszlachetniony innymi rasami. Pierwotny wzorzec z 1879 r. został tylko nieznacznie zmieniony.
    Popularność wyżłów długowłosych była zmienna, lecz nigdy nie dochodziła do poziomu osiąganego przez wyżła krótkowłosego. Po pewnym okresie regresji ostat­nio znów coraz częściej pojawia się wyżeł długowłosy na próbach polowych i wy­stawach.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Budowa silna muskularna, lecz harmonijna i kształtna. Kontury wyraźnie zaznaczone, usposobienie żywe, lecz nie nerwowe.
    Głowa. Podłużna, sucha, dość szeroka, części mózgowiowa i twarzowa równej dłu­gości; część mózgowiowa wysklepiona, krawędź czołowa wznosi się ukośnie. Grzbiet nosa dość szeroki i lekko wysklepiony, żuchwa silna. Głowa nadaje całości właściwy wyraz. Mówi się zdecydowanie o głowie samczej; głowa suki jest węższa. Nos płaski i mniej lub więcej brązowy. Uzębienie. Silne i bez luk, o silnych kłach, bez błędów wrodzonych czy nabytych.

    Uszy. Szerokie i wysoko osadzone, przylegające i u dołu zaokrąglone, lekko faliste i obwisłe. Długość ich powinna być proporcjonalna do głowy i do całości. Oczy. O zwartej oprawie, jednakowo ustawione, im ciemniejsze, tym lepiej.

    Szyja. Silna i szlachetna, łącząca się wdzięczną linią z piersią i łopatkami. Kończyny przednie. Łopatki ściśle przylegające, a szczyt ich nie powinien wznosić się ponad linię grzbietu. Łopatka, ramię, przedramię i śródręcze oglądane z przodu tworzą linię pionową. Łokcie zachodzą daleko do tyłu i przy silnej klatce piersiowej mogą być skierowane nieco na boki. Łopatka i ramię tworzą w spokojnej postawie kąt prawie prosty, ramię i przedramię — kąt rozwarty.

    Klatka piersiowa. Głęboka, sięgająca do łokci, o szerokości odpowiedniej do cało­ści; brzuch odpowiednio podciągnięty.
    Grztbiet. Silny, prosty i krótki, nieco wyższy nad łopatkami, o wyrazistych lędźwiach i lekko opadającym zadzie. Długość grzbietu powinna odpowiadać wiel­kości psa; sylwetka powinna być prawie kwadratowa.
    Ogon. Dobrze osadzony, noszony poziomo lub lekko ku górze wygięty aż do końca. Lekkie przycięcie dopuszczalne, jeśli ogon jest za długi lub wadliwie noszony, jednakże dobra chorągiew powinna mieć najdłuższy włos pośrodku. Kończyny tylne. Oglądane z tylu, od biodra poprzez udo i podudzie tworzą linię pionową; staw skokowy powinien być ukątowany. Wilcze pazury należy usunąć. Łapy dobrze zwarte, miernej długości, zaokrąglone.
    Szata. Włos na grzbiecie i na bokach tułowia długości 3 — 5 cm, na dole szyi, na przedpiersiu i brzuchu nieco dłuższy. Włos na głowie krótki, aby suchy obrys głowy mógł się uwidocznić. Ogon i uszy powinny być bez zarzutu owłosione. Między palcami włos gęsty.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Szkolenie psa

    Stójka jest stanem psychicznym psa, przekazywanym mu genetycznie przez przodków – wywodzi się z instynktu myśliwskiego. Skradając się do upatrzonej zwierzyny, dzicy przodkowie psa zamierali w bezruchu przed ostatnim skokiem na ofiarę. Ten bezruch cechowało wewnętrzne napięcie, koncentracja przed skokiem. Wszystkie mięśnie były napięte, apozycjapsa wskazywała na przygotowanie do skoku. Wszystkie zwierzęta mięsożerne zachowuj a podobną ostrożną formę podejścia, czajenia się, apo ocenieniu odległości – skutecznego skoku na ofiarę.

    U psa, przez wiekipolującego wspólnie z człowiekiem, twardość stójki umacniała się. Z jednej strony człowiek wymagał od psa, by po zwietrzeniu zwierzyny czekał na niego, nie płoszył mu zwierzyny, z drugiej zaś instynkt psa podpowiadał mu, że powinien poczekać na człowieka dla lepszego efektu polowania. To charakterystyczne czekanie na człowieka można i obecnie zauważyć u niektórych psów w ich sposobie zachowania. Gdy przewodnikzbyt długo niepodchodzi do wystawiaj ącegopsa, ten ostroż-nie odwraca głowę, by spojrzeć, czy myśliwy zbliża się, jak gdyby chciał powiedzieć: „no chodź, ja tu czekam przy zwierzynie, pomóż!1′. Jest to objaw chęci wspólnegopolowaniaz człowiekiem, towarzyszem jednego stada; postępowanie nie wyrozumowane, ale instynktowne.
    Stójka, z punktu widzenia estetyki, jest pięknym zjawiskiem napięcia i wyrazem instynktu myśliwskiego; to widokradujący myśliwego, kwintesencja polowania! Jednocześnie jest to ogromna pomoc w szybkim odnalezieniu i wskazaniu ukrytej zwierzyny; trzymanie stójki pozwala myśliwemu na niespieszne zbliżenie się, przygotowanie i skuteczny strzał.
    Wyżły mogą mieć stójkę krótką, prawidłową (inaczej twardą), martwą i pustą. Wyżeł prawidłowo wystawiający powinien wytrzymać stójkę do momentu nadejścia myśliwego, jeżeli nawet trwa to kilka minut, anastępnie na rozkaz „naprzód ” podciągać i wypchnąć zwierzynę; lakie zachowanie nazywamy potocznie stójką twardą. Jeżeli pies nie wytrzymuje dłuższej stójki i myśliwy musi się spieszyć, by pies przedwcześnie nie zerwał zwierzyny, to mówimy, że pies ma krótką stójkę lub zrywa stójkę. Pies, który ma martwą stójkę, nie daje się ruszyć z miejsca ani nie chce podciągać za zwierzyną nawet wtedy, kiedy popycha się go kolanem. Rusza dopiero wówczas, gdy myśliwy sam wypłoszy zwierzynę. Puste stójki robią często psy młode (ale nie tylko), wystawiając gorące tropy zwierzyny. U psów młodych jest to oznaka braku doświadczeni a, u starszych zaś jest to błąd, gdyż nie potrafią odróżniać odwiatru zwierzyny od jej gorącego tropu. Może to być również objaw zbyt dużej pasji myśliwskiej.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta