Należy dbać o czystość skóry i legowiska psa, i niedopuszczać aby insekty zagnieździły się w jego sierści. Głównymi wrogami psiej skóry są pchły i wszy.

Wszy u psa umiejscawiają się głównie na głowie, szyi, grzbiecie, bokach i nasadzie ogona. Pies jest wtedy niespokojny, drapie się i ociera o podłogę. Prowadzić to może do stanu zapalnego skóry i przerzedzenia sierści. Szczególnie niebezpieczna jest wszawica u suki karmiącej.
Nie powinno się samemu stosować preparatów przeciwko wszom występującym u ludzi, lecz kurację powierzyć lekarzowi weterynarii.
Pchła powoduje uporczywy świąd skóry, zwłaszcza u psów chorych, pozostających bez ruchu. Pogarsza się stan ich zdrowia. Zapchlenie nie jest również obojętne dla psów zdrowych. Pchły są pośrednim żywicielem tasiemca, mogą też przenosić dur endemiczny i szczurzy. Walka polega na zachowaniu czystości pomieszczeń i legowiska psa, na częstym czyszczeniu psiej sierści i stosowaniu środków farmakologicznych, będących w dyspozycji przychodni weterynaryjnych.
Świąd skóry może być też objawem choroby przewodu pokarmowego i złej przemiany materii oraz gorączki. Może też występować w czasie ciąży i karmienia. Ponadto psy najczęściej chorują na następujące schorzenia skóry:
Jest to pasożytnicza i zaraźliwa choroba skóry.

Niebezpieczne jest dla psa ukąszenie żmii. Najbardziej narażone są głowa i łapy. W miejscu ukąszenia pojawia się obrzęk, szybko powiększający się. Pies staje się niespokojny, dusi się. Mogą wystąpić drgawki, porażenia, a także zaburzenia układu krążenia. Bardzo niebezpieczne są ukąszenia w głowę, zwłaszcza w okolicę krtani bowiem jej obrzęk uniemożliwia psu oddychanie.

Nie każde ukąszenie jest śmiertelne. Pierwszą czynnością jest podwiązanie ukąszonej kończyny (powyżej rany) elastyczną opaską; miejsce ukąszenia nacinamy, aby jad wypłynął wraz z krwią. Ranę wypalamy rozżarzonym drutem, a nawet zapalonym końcem papierosa.. Po udzieleniu pierwszej pomocy musimy jak najszybciej szukać pomocy lekarskiej.

Zdarzyć się mogą przypadkowo, gdy substancje chemiczne dostaną się do organizmu i wywołują poważne
zaburzenia w jego czynnościach. Trucizny mogą być pochodzenia mineralnego, roślinnego i zwierzęcego. W zależności od rodzaju trucizny, uszkodzeniu ulegają różne narządy. Odruchem obronnym bezpośrednio po zatruciu są wymioty i biegunka.
Głównym zadaniem, często ratującym życie psu, jest jak najszybsze usunięcie trucizny i zneutralizowanie jej działania. Dlatego też w każdym przypadku, gdy podejrzewamy zatrucie, należy jak najszybciej oddać psa pod opiekę lekarza weterynarii, a nie próbować samemu stosować środki, które mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

U psa zakażonego tasiemcem zwraca uwagę wychudzenie (pomimo dobrego apetytu), nastroszona i matowa sierść, niedokrwistość, wymioty. Podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego powoduje biegunkę. Na skutek zatrucia organizmu przez produkty rozkładu tasiemca, może uszkodzeniu ulec wątroba lub mogą wystąpić zaburzenia nerwowe.

Takie objawy zdarzają się rzadko, bowiem dyniowatego kształtu człony tasiemca są widoczne w kale makroskopowo. Człony te mają zdolność pełzania, a świąd wokół odbytnicy zmusza psa do „saneczkowania”. Zwróćmy tylko baczniejszą uwagę na jego kał.

Kuracja jest niezbędna, gdy w kale rozpoznane zostaną człony tasiemca. Nie przeprowadzamy jej sami, ale pod kierunkiem lekarza weterynarii.

Tylko jeden rodzaj tasiemca, zwany bąblowcem, jest dla człowieka niebezpieczny. Na szczęście, dzięki higienie uboju występuje on w niewielkim procencie i może się zdarzyć tylko w przypadku zjedzenia mięsa pochodzącego z pokątnego uboju.
Skutecznym i nieszkodliwym środkiem przeciw tasiemcowi są ziarna dyni, obrane i rozdrobnione, podane w mleku. Na jedną porcję zużywamy około 150 ziaren. Po godzinie podaje się psu olej parafinowy. Sprawdzenie skuteczności kuracji dokonać powinien lekarz weterynarii. Kurację odrobaczającą w przypadku tasiemca powtórzyć należy dopiero po 8 dniach. Walkę z tym pasożytem prowadzić należy zapobiegawczo i nie dopuszczać do zapchlenia psa.

Pasożytów przewodu pokarmowego psa obawia się każdy jego właściciel. Niebezpieczeństwo jednak, zwłaszcza dla człowieka, jest najczęściej wyolbrzymione. Zarażenie się ludzi pasożytami psa jest znikome, zdarzyć się mogą tylko pojedyncze przypadki.
Łatwo jest odróżnić, czy występujące u psa dolegliwości przewodu pokarmowego wywołane są pasożytami, czy też poważniejszym schorzeniem. Pasożyty bowiem nigdy nie wywołują gorączki.

Nicienie stanowią gromadę obleńców. Długość nicienia wynosi 510 cm. Ciało jego dzieli się na trzy poprzeczne odcinki o spiralnie zwiniętym zakończeniu. W celu wykrycia jaj pasożytów należy kał oddać do badania laboratoryjnego i analizę powtarzać kilkakrotnie.

Zanim powstanie dojrzały pasożyt, odbywa się skomplikowany cykl jego rozwoju. Ze zjedzonych jaj rozwija się larwa, która dostaje się do przewodu pokarmowego, przebija jelito i wraz z obiegiem krwi przechodzi do płuc. Wypluta wraz z plwociną do gardzieli i ponownie połknięta zamienia się w żołądku i w jelicie cienkim w dojrzałą glistę. Samica składa jaja w jelicie, które są wydalane na zewnątrz wraz z kałem. Cykl się zamyka.

Nicienie są szczególnie szkodliwe dla młodych zwierząt — przebijają delikatne jelita, uszkadzają płuca, zatruwają organizm produktami przemiany materii. Szczenię zarobaczone i nie poddane kuracji po pewnym czasie ginie. Dla dorosłych psów zarobaczenie nie jest obojętne, ale nie wywołuje dolegliwości ani objawów chorobowych, jeśli stopień zarobaczenia jest niewielki. Duża ilość larw może spowodować niedrożność jelit, a działanie toksyczne produktów rozkładu nicieni powoduje wymioty, biegunkę, kaszel, a nawet drgawki. Larwy przebijając ścianki jelita i płuca mogą zainfekować cały organizm. Kurację odrobaczającą przeprowadzamy pod kierunkiem lekarza weterynarii.
Tasiemce — gromada płazinców, pasożytujących w przewodzie pokarmowym kręgowców — występują najczęściej w organizmie psów dorosłych, rzadko występują u szczeniąt i młodych psów. Pasożyt składa się z główki, zaopatrzonej w przyssawki, szyjki oraz członów. Rozwija się w jelitach psa po zjedzeniu przez niego wągra, niedojrzałej formy, żyjącej w jelitach pchły, świni, królika, kozy, zająca, owcy.