Tylko wtedy można zdecydować się na nabycie psa, gdy możemy zapewnić mu minimum wychowania, tak że nie będzie przeszkadzał i zakłócał codziennego życia. Dotyczy to nie tylko rodziny, ale też całego otoczenia, z którym pies będzie miał styczność. Źle albo prawie wcale nie wychowany pies — to rozgardiasz w domu, irytacja domowników i niepotrzebne koszty. Nie można też zapominać, że za każdy wybryk psa odpowiada właściciel.

Już szczeniakowi zakłada się obrożę, aby móc realizować zadania wychowawcze.  Z  początku  szczeniak skomli i chce zrzucić obrożę, ale po paru godzinach przyzwyczaja się do niej. Prowizoryczną obróżkę można sporządzić z wąskiego, rozciągliwego, dziurkowanego rzemienia, zaopatrzonego w pierścień do przytwierdzania linki. Jako linki używa   się   długiego,   cienkiego   sznura.

Od gonienia zwierzyny można psa odzwyczaić ubierając go w półszorek szkolny. Trzeba koniecznie odzwyczajać psa od gonienia zwierzyny i zwierząt domowych, gdyż inaczej będziemy mieli stale kłopoty z myśliwymi lub rolnikami. Gdy włożymy na psa półszorek szkolny, wkrótce zapłacze się On w zwisających rzemieniach, wskutek czego albo potknie się, albo przewróci i zaniecha pogoni. Półszorek szkolny należy zastosować dopiero wtedy, gdy zawiodą inne metody odzwyczajania od gonienia

Drążek drewniany luźno umocowany na obroży przeszkadza psu gonić i włóczyć się, gdyż uderza go boleśnie po przednich łapach. Jest to jeszcze bardziej brutalny sposób niż zakładanie pólszorka szkolnego ; stosowany bywa wobec psów stróżujących, które włóczą się po okolicy, zwłaszcza wiosną, i mogą powodować szkody w stanie zwierzyny. Psy, które włóczą się w nocy, powinno się bez skrupułów, zaopatrywać w takie drewniane drążki.

U szczeniąt dużych ras, które nienormalnie szybko rosną, dochodzi niekiedy do obumierania chrząstek. Chrząstki takie uwalniają się i przesuwają swobodnie w stawie. Najczęściej chodzi o staw ramieniowy lub kolanowy. W efekcie psy zaczynają kuleć, pozornie bez przyczyny. Jedyną możliwą metodą leczenia jest operacyjne usunięcie obumarłych chrząstek.
Podczas ruchowej zabawy pies, zmieniając w biegu kierunek ruchu, nagle zaczyna rozpaczliwie skomleć i skakać tylko na trzech łapach. Oznacza to najprawdopodobniej pęknięcie więzadła w stawie kolanowym. Zdarza się to głównie rasom większym, ale bywa że i mniejszemu psu coś takiego się przytrafi. W jego przypadku leczenie może okazać się łatwiejsze. Unieruchomienie łapy, zastrzyki i naświetlania powinny pomóc w wyzdrowieniu. U psów większych takie leczenie jest niecelowe, konieczna jest operacja.

Młode psy dużych ras cierpią czasem na krzywicę. Ich ogromnie szybki wzrost powoduje, że kości stają się zbyt miękkie. Łapy psów wydają się opuchnięte, stawy dziwnie wygięte i pogrubiałe. Na żebrach formuje się tak zwany różaniec — charakterystyczne guzki biegnące w poprzek mniej więcej w połowie klatki piersiowej. Zapobieganie jest bardzo łatwe. Ponieważ do zaburzenia dochodzi w wyniku niedoboru witamin A, D i E, należy je zapewnić rosnącemu zwierzęciu. Weterynarz określi dawkę, jaka jest Twemu psu potrzebna.
W przypadku krzywicy już istniejącej nie próbuj kurować jej na własną rękę. Po pierwsze, nie zawsze pomogą typowe, dostępne w handlu krople czy tabletki, po drugie, może się okazać, że powodem znanych Ci już objawów będzie inne schorzenie kości, więc — jak zawsze — lekarz czeka.
U niektórych ras zdarza się, że przedwcześnie ulegają zwapnieniu ich dyski szyjne. Objawia się to silnym bólem i, na przykład, niemożnością schylenia się do miski. W zasadzie jedyną metodą leczenia jest operacja, której efekty widać po kilku tygodniach.

Masz może jamnika? Albo pudla, pekińczyka lub spaniela? Niestety, psu należącemu do jednej z tych ras może przytrafić się coś, co nazywa się paraliżem jamniczym. Jak sama nazwa wskazuje, najbardziej narażone są jamniki, a to ze względu na długość ich tułowia. Objawy mogą być różne. Od ledwo zauważalnego zesztywnienia do totalnego paraliżu tylnej części ciała. Najczęściej zdarza się to jesienią i na wiosnę. Początkowo pies nie ma już ochoty na skoki, nie chce zejść po schodach. Jeżeli występują już bóle, pies wyraźnie kuli się, gdy ktoś chce go pogłaskać po grzbiecie. Tak jak przy reumatyzmie pomaga trzymanie w cieple i nacieranie. Weterynarz może pomóc zastrzykami i napromieniowaniem. Musisz uważać, by pies, któremu weterynarz podał środki przeciwbólowe, nie zaczął się energicznie ruszać. Zwierzę wprawdzie nie odczuwa bólu, ale w każdej chwili może dojść do wypadnięcia dysku i całkowitego porażenia. Na temat rokowań trudno jest się ogólnie wypowiadać. Można tylko zaznaczyć, że z zasady nawet w przypadku najcięższego paraliżu, dotąd jest nadzieja, dopóki występuje ból. Nie oznacza to naturalnie, że nie należy się starać go zmniejszyć.

Paraliż jamniczy musi być leczony intensywnie. Tak więc pamiętaj, że od Twojej cierpliwości zależy, czy i kiedy pies będzie znowu zdolny do normalnego poruszania się. Pamiętaj, że musisz reagować bardzo szybko. Gdy tylko zauważysz pierwsze oznaki choroby, natychmiast wkraczaj do akcji, zapewniając psu ciepło w każdej formie, lekki ruch i w miarę potrzeby środki przeciwbólowe (lepiej w postaci tabletek, podawanie czopków może być w tej sytuacji dla psa zbyt bolesne). W zasadzie najskuteczniejszą metodą leczenia psa będzie operacja, polegająca na usunięciu zwapniałego dysku. W większości wypadków operacja taka kończy się sukcesem i pies jest całkowicie sprawny, jeżeli nie czekano z zabiegiem zbyt długo i nie doszło do wielu zniekształcających zmian w obrębie kręgosłupa.

Plagą psów starszych jest reumatyzm. Gdy widzisz, że pies szybko się męczy, a ruch sprawia mu wyraźny ból, można podejrzewać reumatyzm. Bardzo ważne jest zapewnienie psu ciepła. Sprawdź, jaka temperatura panuje w Twoim domu przy podłodze. Jeżeli dotychczas o to nie zadbałeś, postaraj się teraz o dobrze zaizolowane miejsce do spania dla Twojego psa. Pamiętaj, że pies z reumatyzmem też potrzebuje ruchu, inaczej będzie miał z nim coraz większe kłopoty, ale nie zmuszaj zwierzaka do nadmiernego wysiłku. Naturalnie weterynarz przepisze psu specjalne medykamenty, ale pamiętaj, że zwierzę musi być regularnie kontrolowane, gdyż lekarstwa na reumatyzm nie są, niestety, wolne od działań ubocznych.

Należy dbać o czystość skóry i legowiska psa, i niedopuszczać aby insekty zagnieździły się w jego sierści. Głównymi wrogami psiej skóry są pchły i wszy.

Wszy u psa umiejscawiają się głównie na głowie, szyi, grzbiecie, bokach i nasadzie ogona. Pies jest wtedy niespokojny, drapie się i ociera o podłogę. Prowadzić to może do stanu zapalnego skóry i przerzedzenia sierści. Szczególnie niebezpieczna jest wszawica u suki karmiącej.
Nie powinno się samemu stosować preparatów przeciwko wszom występującym u ludzi, lecz kurację powierzyć lekarzowi weterynarii.
Pchła powoduje uporczywy świąd skóry, zwłaszcza u psów chorych, pozostających bez ruchu. Pogarsza się stan ich zdrowia. Zapchlenie nie jest również obojętne dla psów zdrowych. Pchły są pośrednim żywicielem tasiemca, mogą też przenosić dur endemiczny i szczurzy. Walka polega na zachowaniu czystości pomieszczeń i legowiska psa, na częstym czyszczeniu psiej sierści i stosowaniu środków farmakologicznych, będących w dyspozycji przychodni weterynaryjnych.
Świąd skóry może być też objawem choroby przewodu pokarmowego i złej przemiany materii oraz gorączki. Może też występować w czasie ciąży i karmienia. Ponadto psy najczęściej chorują na następujące schorzenia skóry:
Jest to pasożytnicza i zaraźliwa choroba skóry.

Niebezpieczne jest dla psa ukąszenie żmii. Najbardziej narażone są głowa i łapy. W miejscu ukąszenia pojawia się obrzęk, szybko powiększający się. Pies staje się niespokojny, dusi się. Mogą wystąpić drgawki, porażenia, a także zaburzenia układu krążenia. Bardzo niebezpieczne są ukąszenia w głowę, zwłaszcza w okolicę krtani bowiem jej obrzęk uniemożliwia psu oddychanie.

Nie każde ukąszenie jest śmiertelne. Pierwszą czynnością jest podwiązanie ukąszonej kończyny (powyżej rany) elastyczną opaską; miejsce ukąszenia nacinamy, aby jad wypłynął wraz z krwią. Ranę wypalamy rozżarzonym drutem, a nawet zapalonym końcem papierosa.. Po udzieleniu pierwszej pomocy musimy jak najszybciej szukać pomocy lekarskiej.

Zdarzyć się mogą przypadkowo, gdy substancje chemiczne dostaną się do organizmu i wywołują poważne
zaburzenia w jego czynnościach. Trucizny mogą być pochodzenia mineralnego, roślinnego i zwierzęcego. W zależności od rodzaju trucizny, uszkodzeniu ulegają różne narządy. Odruchem obronnym bezpośrednio po zatruciu są wymioty i biegunka.
Głównym zadaniem, często ratującym życie psu, jest jak najszybsze usunięcie trucizny i zneutralizowanie jej działania. Dlatego też w każdym przypadku, gdy podejrzewamy zatrucie, należy jak najszybciej oddać psa pod opiekę lekarza weterynarii, a nie próbować samemu stosować środki, które mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

U psa zakażonego tasiemcem zwraca uwagę wychudzenie (pomimo dobrego apetytu), nastroszona i matowa sierść, niedokrwistość, wymioty. Podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego powoduje biegunkę. Na skutek zatrucia organizmu przez produkty rozkładu tasiemca, może uszkodzeniu ulec wątroba lub mogą wystąpić zaburzenia nerwowe.

Takie objawy zdarzają się rzadko, bowiem dyniowatego kształtu człony tasiemca są widoczne w kale makroskopowo. Człony te mają zdolność pełzania, a świąd wokół odbytnicy zmusza psa do „saneczkowania”. Zwróćmy tylko baczniejszą uwagę na jego kał.

Kuracja jest niezbędna, gdy w kale rozpoznane zostaną człony tasiemca. Nie przeprowadzamy jej sami, ale pod kierunkiem lekarza weterynarii.

Tylko jeden rodzaj tasiemca, zwany bąblowcem, jest dla człowieka niebezpieczny. Na szczęście, dzięki higienie uboju występuje on w niewielkim procencie i może się zdarzyć tylko w przypadku zjedzenia mięsa pochodzącego z pokątnego uboju.
Skutecznym i nieszkodliwym środkiem przeciw tasiemcowi są ziarna dyni, obrane i rozdrobnione, podane w mleku. Na jedną porcję zużywamy około 150 ziaren. Po godzinie podaje się psu olej parafinowy. Sprawdzenie skuteczności kuracji dokonać powinien lekarz weterynarii. Kurację odrobaczającą w przypadku tasiemca powtórzyć należy dopiero po 8 dniach. Walkę z tym pasożytem prowadzić należy zapobiegawczo i nie dopuszczać do zapchlenia psa.